Skip to content
Ореовец не е против автопатот Прилеп – Битола, туку против начинот на кој, според жителите, се вади градежен материјал на само 420 метри од селото, со експлозиви, оштетени домови, напукната црква и загрозени извори на вода, порача Ѓорѓи Георгиовски од граѓанското здружение „Спас за Прилеп“ во гостување во емисијата „Директно“ на Телма.
Георгиовски нагласи дека блокадите на жителите не се насочени против изградбата на инфраструктурата, туку против локацијата и методот со кој се обезбедува материјал за автопатот. Според него, под образложение дека за проектот е потребен „тампон“, се прави влез кон планината, но таму, како што тврди, нема таков материјал, туку најмногу мермер.
Најголемиот страв кај жителите е употребата на експлозив. Георгиовски тврди дека во непосредна близина на Ореовец се користат по 4 до 5 тони динамит во едно полнење, за разлика од другите рудници во околината кои, според него, не користат динамит. Последиците, вели тој, веќе се видливи: испукани куќи, сериозни оштетувања на селската црква и пукнатини широки и до пет сантиметри.
Ова се надоврзува на претходните реакции на жителите на Ореовец и Прилеп, кои тврдеа дека од ископите на „Бехтел и Енка“ биле оштетени повеќе од 70 куќи и локалната црква, како и дека при работите биле користени многу поголеми количини експлозив од дозволеното. Тие предупредуваа и дека во просторот има девет извори, од кои, според нив, значаен дел од питката вода се слева кон Прилеп.
Покрај штетите врз имотот, Георгиовски предупреди и на закана за водата за пиење. Тој посочи дека вештачења од лиценцирани хидрогеолози покажуваат оти еден извор веќе пресушил, а пет други се под директна закана. За град како Прилеп, кој дел од водата ја добива преку долг цевковод од Западна Македонија, секој локален извор станува прашање на јавен интерес, а не само селски проблем.
Случајот со Ореовец ја отвора поголемата дилема околу големите инфраструктурни проекти: дали брзата изградба може да оди без реална контрола врз штетите, експлозивите, водните ресурси и приватниот имот. Автопатот е добредојден, но ако патот кон развојот минува преку напукнати куќи, оштетена црква и загрозени извори, тогаш прашањето повеќе не е само градежно, туку институционално и човечко.
Жителите бараат институциите и Јавното претпријатие за државни патишта да го почитуваат законот и да не дозволат инфраструктурата да се гради преку уништување на локалната средина. Нивната порака е јасна: автопатот треба да поврзува, а не да остава село со пукнатини, страв и помалку вода.