Кој дозволи стадионот во Прилеп да стане слика на распад?

Стадионот во Прилеп повторно ја отвори болната тема за запоставената спортска инфраструктура, откако локален портал објави фотографии и сведоштва од натпреварот меѓу ФК „Стрела“ од Ерековци и ФК „Динамо“ од Мажучиште, на кој присутните одблиску ја виделе лошата состојба на стадионот „Гоце Делчев“.

Според објавата на Маркукуле, теренот и инфраструктурата оставиле разочарувачка слика, а дополнителен проблем е и состојбата со системот за наводнување на тревната површина, за кој порталот наведува дека се чини целосно уништен. Ако тоа се потврди, тогаш не станува збор само за визуелно запуштен спортски објект, туку за инфраструктурен проблем што директно ја погодува функционалноста на стадионот.

„Гоце Делчев“ не е обичен терен на периферијата на градот. Тој е еден од најпознатите спортски симболи на Прилеп, место врзано со фудбалска традиција, локална гордост и генерации навивачи, спортисти и деца што пораснале со идејата дека градот има свој спортски дом. Токму затоа фотографиите од распадната инфраструктура не се само локална вест, туку прашање за односот на институциите кон јавниот имот.

Критичкото прашање е едноставно: кој ја следи состојбата на стадионот, кој е задолжен за одржување и како е можно објект со такво значење да стигне до ниво на јавен срам? Ако системот за наводнување е оштетен, ако теренот не се одржува како што треба и ако инфраструктурата пропаѓа пред очите на јавноста, тогаш одговорноста не може да се затвори со молчење.

Спортот во Прилеп не може да се гради само со декларативна поддршка, свечени најави и фотографии од настани. Потребни се терени, соблекувални, системи за одржување, редовни контроли и јасен план за санација. Без тоа, секоја приказна за развој на младинскиот спорт останува празна реченица, а децата и клубовите добиваат порака дека треба да се снаоѓаат во услови што не личат на сериозна спортска средина.

Стадионот „Гоце Делчев“ треба да биде место каде се создаваат спортисти, а не фотографија за рубрика „прилепски срам“. Ако градот сака фудбал, млади категории, локални клубови и спортска култура, тогаш не смее да дозволи најпрепознатливиот стадион да се претвори во доказ за негрижа.

Сега останува надлежните да одговорат дали имаат план за санација, кога ќе почне поправката, кој ќе ја плати и дали конечно ќе се утврди како стадионот во Прилеп стигнал до состојба во која распаѓањето станува повидливо од спортот.