Петар Богојески ја промаши суштината, вулгарноста не се пере со национализам

Петар Богојески ја промаши суштината на скандалот со прославата на фудбалерите на Вардар, откако јавноста реагираше на вулгарната песна во која беше спомната Каролина Гочева, а тој најде поголем проблем во тоа што шампионската титула се славела со српска музика. Петар Богојески, лидер на Македонски концепт и поранешен директор на Националната агенција за европски образовни програми и мобилност, на социјалните мрежи порача дека „песната за Каролина“ лесно би им се простила како „младешка фантазија“, но дека не би им се простило славење македонска титула со српска музика.

Токму во таа реченица се гледа проблемот. Наместо јасна осуда на навредливото и недолично однесување кон жена, Богојески ја префрла тежината на прашањето за музиката, јазикот и националниот вкус. Така вулгарноста станува споредна, а „српската музика“ главен грев. Тоа не е принципиелна критика, туку бегство од суштината.

Прославата на Вардар веќе предизвика реакции во јавноста, осуда од Фудбалската федерација на Македонија и дисциплинска постапка против клубот. ФФМ соопшти дека дисциплинскиот инспектор ќе отвори постапка за последните случувања, нагласувајќи дека федерацијата останува посветена на фер-плејот и нема да дозволи однесување што го нарушува интегритетот на натпреварувањата.

Реагираше и министерот за спорт Борко Ристовски, кој побара од Вардар да ѝ се извини на јавноста за навредливата песна и најави дека ресорното министерство ќе бара начин за санкционирање на вакво однесување. Пораката беше дека шампионска титула не може да биде изговор за јавно понижување, ниту за навивачка еуфорија што преминува во вулгарност.

Но реакцијата на Богојески отвори друга, можеби уште понепријатна тема: како дел од јавните личности успеваат и од очигледен сексистички испад да направат терен за националистичко надмудрување. Кога навредата кон Каролина Гочева се релативизира како „младешка фантазија“, а музичкиот избор се прогласува за непростлив, се испраќа порака дека женското достоинство може да почека, ако има поголем идеолошки поен за собирање.

Тоа е опасна и евтина логика. Вардар е голем клуб, со историја, навивачи и шампионска тежина. Токму затоа од него се очекува повеќе, не помалку. Титула освоена на терен не смее да се претвори во прослава што ќе ја засени спортската радост со навреди, мизогинија и јавен срам.

Богојески имаше можност да каже едноставна работа: песната е недостојна, навредата е неприфатлива, клубот треба да се извини, а институциите да реагираат. Наместо тоа, тој избра да ја минимизира вулгарноста и да ја пренасочи темата кон српската музика. Така не се брани македонскиот идентитет. Така само се покажува дека за некого националната поза е поважна од елементарната пристојност.

Во јавен простор во кој секој скандал брзо се претвора во партиска, навивачка или национална пресметка, токму ова е моментот кога треба да се постави граница. Не е проблем само која песна се пеела. Проблем е што се пеело, кому било упатено и зошто некој мисли дека тоа може да се оправда како младешка фантазија.