Вучиќ и Тито влегоа во истата реченица на Брнабиќ

Вучиќ и Тито се најдоа во истата политичка споредба откако претседателката на српското Собрание, Ана Брнабиќ, на Икс го претстави Александар Вучиќ како лидер што, според неа, успева во она што „ни Тито не успеал“, реагирајќи на објавата на Доналд Трамп за интервјуто на српскиот претседател за американскиот „Брајтбарт“.

Брнабиќ ја постави споредбата како одговор на критиките дека Вучиќ и Србија се во меѓународна изолација. Таа наведе дека, по посетата на Кина, средбите со претседателот Си Џинпинг и Орденот на пријателството, кој го опишува како највисоко признание што кинескиот претседател може да му го додели на странски државјанин, следувала и лична објава на американскиот претседател Доналд Трамп за Вучиќ.

Во објавата, Брнабиќ иронично се осврнува на противниците на власта во Србија, нарекувајќи ги „блокадери“, и прашува каде има поголема изолација од, како што тврди, почит од претседателите на САД и Кина. Токму во таа рамка ја изговара и споредбата со Тито, претворајќи ја надворешната политика на Вучиќ во симболичка трка со југословенската историја.

Српските медиуми блиски до власта ја пренесоа објавата како доказ дека тврдењата за меѓународна изолација се неосновани. Дел од нив ја засилија пораката со оценка дека Вучиќ истовремено одржува односи со Пекинг и Вашингтон, додека опозицијата и протестните движења, според нивната интерпретација, ја потценуваат таа позиција.

Но, споредбата со Тито носи и поинаква политичка тежина. Таа не е само комплимент кон Вучиќ, туку обид неговата надворешна политика да се постави во историска рамка што асоцира на баланс меѓу големите сили. Во српскиот политички контекст, таквата реторика повеќе зборува за потребата да се произведе слика на глобално признавање отколку за реално мерење со југословенската дипломатија.

Затоа изјавата на Брнабиќ звучи како политичка порака со двојна цел: да го одбрани Вучиќ од критиките за изолација и истовремено да го прикаже како лидер што разговара и со Истокот и со Западот. Во таа конструкција, Тито станува мерка за споредба, а Вучиќ доказ дека власта сака секој дипломатски гест да го претвори во историска победа.