Skip to content
Некогашниот претседател на Претседателството на СФР Југославија и истакнат дипломат Раиф Диздаревиќ почина утрово во Сараево на 100-годишна возраст, потврдија босанските медиуми и членови на семејството. Неговото заминување претставува крај на една ера за целиот регион, со оглед на тоа што тој беше еден од последните живи директни сведоци и носители на клучни државни одлуки од периодот на Народноослободителната борба и турбулентниот распад на заедничката држава.
Диздаревиќ е роден во декември 1926 година во Фојница, а уште на 17-годишна возраст во 1943 година ѝ се приклучи на партизанската борба против фашизмот. Неговото семејство плати огромна жртва за време на Втората светска војна, откако тројца негови браќа ги загубија животите во текот на ослободителните борби.
По завршувањето на војната, Диздаревиќ ја градеше својата кариера во дипломатските служби на Југославија, работејќи во амбасадите во Софија, Москва и Прага. Во подоцнежните децении ја презеде водечката улога во креирањето на меѓународните односи како сојузен секретар за надворешни работи од 1984 до 1987 година, застапувајќи ја земјата активно во рамките на Движењето на неврзаните.
Пред да се искачи на врвот на сојузната власт, тој беше и претседател на Претседателството на Социјалистичка Република Босна и Херцеговина од 1978 до 1982 година, а потоа раководеше и со Сојузното собрание на поранешната федерација. Неговата улога во тој период остави силен печат врз институционалните односи меѓу југословенските републики, вклучително и врз Македонија.
Врвот на неговата политичка кариера настапи на 15 мај 1988 година, кога ја презеде функцијата претседател на Претседателството на СФРЈ и остана на таа позиција точно една година, сѐ до мај 1989 година. Тоа беше период на длабока економска стагнација, рекордна инфлација и почеток на жестоките националистички превирања што на крајот доведоа до крвавиот распад на државата.
По повлекувањето од активната политика, Диздаревиќ ги помина воените години и целиот остаток од животот во Сараево, каде што се посвети на пишување мемоари. Неговите книги „Од смртта на Тито до смртта на Југославија“ и „Пут у распад“ денес важат за едни од најцитираните историски извори за задкулисните политички судири што му претходеа на распадот на СФРЈ.
