Skip to content
Перо Јурчевиќ, со потекло од селото Постиње кај Травник во Босна, по години живот и работа во Германија решил парите што ги стекнал таму да ги вложи во родниот крај. Наместо да остане во Аугсбург, каде што имал куќа и сигурен живот, тој ја продал недвижноста и почнал да купува куќи, ливади, шуми и ниви во селото од кое заминал како дете.
Постиње, како и многу други села во Босна и Херцеговина, по војната останало со малку жители. Дел од поранешните соседи се иселиле, имотите биле оставени или ставени на продажба, а селото постепено го губело ритамот што некогаш го имало. Во тој период Јурчевиќ почнал да ги откупува имотите што некогаш им припаѓале на неговото семејство и на луѓето од околината.
„Купив тоа што некогаш беше наше – куќи, ливади, шуми и ниви“, вели Јурчевиќ во видеото на Среќко Стиповиќ, од каде што приказната почна да се пренесува низ регионалните медиуми.
Според неговите зборови, речиси половина од селото денес повторно е во едни раце, но со намера просторот да добие нова функција.
Неговиот план не е само враќање во родниот крај, туку развој на селски туризам. Во Постиње се планираат уредени апартмани со околу 40 легла, наменети за гости што бараат природа, мир и престој надвор од градската средина.
Јурчевиќ смета дека селото има услови да стане препознатлива дестинација, особено за луѓе од дијаспората и за посетители што сакаат поинаков тип одмор.
Во проектот се споменува и неговиот роднина и пријател Драган Балта, кој живее и работи во Швајцарија, но размислува за враќање.
Тој има идеја во селото да се произведува пенливо вино што би го носело името Постиње. На тој начин, замислата за селото не се сведува само на сместување, туку и на производство, локален идентитет и постепено враќање на луѓето кон земјата.
Приказната за Постиње се вклопува во поширокиот регионален контекст на празни села, иселување и имоти што остануваат без наследници или без луѓе што ќе ги обработуваат. Во случајот на Јурчевиќ, парите заработени во странство не се вложени во уште еден живот надвор од Балканот, туку во обид еден напуштен простор повторно да добие жители, гости и работа.
Доколку плановите се одвиваат според најавите, Јурчевиќ и самиот би требало трајно да се врати во селото. Засега, неговиот потег најмногу се коментира како пример за обратна миграција – од сигурноста на Германија кон тивко село кај Травник, каде што старите куќи и ниви треба да станат основа за нов почеток.