Слаткар не снима филм за слава, туку за гласот што некогаш не можел да излезе

Слаткар не снима филм за слава, туку за лична борба со пелтечењето, стигмата и предрасудите, појаснија Министерството за култура и туризам и „ОХО Продукција“ по реакциите во јавноста за поддршката што документарниот филм „Слушни ме!“ ја доби од Агенцијата за филм.

Документарецот „Слушни ме!“, во режија на Радован Петровиќ, не е замислен како класична приказна за музичката кариера на Марко Маринковиќ – Слаткаристика, туку како филм што преку неговото лично искуство ја отвора темата за говорните и комуникациските потешкотии кај децата и младите.

Министерството за култура и туризам соопшти дека внимателно ги следи реакциите во јавноста, но нагласи дека проектот е поддржан поради неговата општествена, едукативна и инклузивна димензија. Според институцијата, филмот треба да ја истражи улогата на музиката и уметноста како можни алатки за надминување на предизвиците, но и да поттикне поголема свест за децата и младите што живеат со говорни потешкотии.

„ОХО Продукција“ во својата реакција посочи дека „Слушни ме!“ е приказна за надеж, прифаќање и надминување, а не проект што треба да се чита само низ призмата на естрадата. Тие нагласуваат дека филмот се обидува да ја врати темата таму каде што ѝ е местото: кај луѓето што секојдневно се соочуваат со потценување, срам, исмевање или чувство дека нивниот глас не вреди доволно.

Во јавниот одговор, Слаткаристика ја поврза приказната со сопственото детство и со пречките што ги чувствувал додека се обидувал да комуницира. Неговата порака е дека музиката му помогнала да најде јазик преку кој може да биде слушнат, а филмот треба да покаже дека и „некој мал Марко“ може да поверува дека неговиот глас има сила.

Поддршката за документарецот предизвика дебата за распределбата на јавните пари во културата и филмот. Но, објаснувањата од Министерството и продукцијата ја поместуваат темата од прашањето дали Слаткаристика добива филм, кон прашањето дали македонското општество доволно зборува за децата со говорни и комуникациски потешкотии.

Затоа „Слушни ме!“ сега стои на тенка линија меѓу јавна полемика и можност за важна општествена приказна. Ако филмот успее да ја надмине перцепцијата дека е само биографија на познат музичар, тогаш неговата вистинска вредност ќе биде во тоа што ќе им даде видливост на луѓето кои најчесто молчат не затоа што немаат што да кажат, туку затоа што општеството ретко има трпение да ги слушне.