На продолжението на судењето против Стојанче Јовановски, обвинителството презентираше видеоснимки од безбедносни камери зад Кривичниот суд во Скопје, направени на 2 март, неколку часа пред Ивана Стојаноска да си го одземе животот заедно со шестгодишната ќерка. Според презентираните снимки, на паркингот зад судот се гледа расправија, викање и момент во кој таа е удрена по лицето, при што од силината на ударот главата ѝ се поместува настрана.
Материјалните докази, според она што беше изнесено во судница, покажуваат и дека по повик од Ивана на местото дошле полициски службеници, разговарале одделно со присутните, а потоа си заминале. Во досегашниот тек на постапката беше посочено и сведочење дека, наместо конкретна заштита, на жртвата ѝ било кажано сама да си го реши проблемот. Токму затоа фокусот на судскиот процес сè повеќе не останува само на насилството што, според обвинението, го вршел сопругот, туку и на прашањето дали системот ја препознал опасноста во момент кога таа барала помош.
Според обвинението, Јовановски се товари за три кривични дела: телесна повреда како продолжено дело на семејно насилство, загрозување на сигурноста и наведување на самоубиство и помагање во самоубиство. Обвинителството тврди дека насилството и заканите не биле изолиран инцидент, туку дел од подолг период на психичко и физичко малтретирање, кое ја довело Ивана во состојба на страв, безнадежност и чувство на безизлезност.
Со новите снимки, судскиот процес добива и потешка институционална димензија. Прашањето веќе не е само што се случувало во семејството, туку и како е можно насилство да се одвива среде судски комплекс, пред камери и по полициска интервенција, без тоа да заврши со итна заштита на жртвата. Токму во тој јаз меѓу пријавеното насилство и изостанатата реакција сега се наоѓа најтешкиот дел од овој случај.