Skip to content
Уличните кучиња во Скопје попладнево повторно ја отворија истата рана, откако во Ново Лисиче маж беше нападнат и искасан од глутница во близина на ТЦ „Лиса“, по што била повикана и медицинска помош. Инцидентот веднаш предизвика реакции кај жителите од населбата, не затоа што се случило нешто невидено, туку токму затоа што за многумина ова веќе не изгледа како изолиран случај, туку како уште една сцена од проблем што предолго трае.
Токму во тоа е и најтешкиот дел од оваа приказна. Кога човек ќе биде нападнат среде населба, веста не е само дека глутница искасала минувач, туку дека градот повторно покажал колку е тенка границата меѓу секојдневието и стравот. Ново Лисиче денес не стана тема поради необичен настан, туку поради нешто што граѓаните одамна го чувствуваат како хронична небезбедност на јавниот простор. Во таква атмосфера, паркот, тротоарот и патеката до маркет престануваат да бидат обични урбани рутини и почнуваат да зависат од тоа дали некоја глутница тој ден е мирна или агресивна.
Бројките веќе покажуваат дека проблемот не е ни мал ни евтин. Од јануари 2025 до јануари 2026 во Скопје биле поднесени 440 тужби за нематеријална штета поради напади од кучиња скитници, а во 2025 година, по 383 судски одлуки, Град Скопје исплатил над 45,9 милиони денари, односно околу 750.000 евра оштета на оштетени граѓани. Тоа значи дека проблемот одамна не се мери само со каснувања и страв, туку и со сериозна јавна цена што градот ја плаќа откако нападите веќе ќе се случат.
Во меѓувреме, системот за третман на бездомните кучиња и натаму функционира по логика што тешко создава чувство на трајно решение. ЈП „Лајка“ објави дека само во март 2026 хуман третман поминале 110 кучиња, од кои 100 биле заловени од нивните тимови, а 10 донесени од граѓани. Од нив, 32 биле вдомени, а 71 вратени на матичната локација. На својата страница претпријатието објаснува дека кучињата што го поминале третманот, ако не се вдомат, повторно се враќаат таму од каде што биле заловени. Токму тука се судираат двете вистини што Скопје со години не успева да ги помири: хуманиот третман на животните и чувството на безбедност кај луѓето што секојдневно минуваат покрај нив.
Затоа нападот во Ново Лисиче не е само локална хроника за едно попладне, туку уште едно предупредување дека градот и натаму живее во круг од пријави, заловувања, враќања на локација, нови напади и нови отштети. Додека институциите бројат процедури, граѓаните бројат ризици. А кога проблемот толку долго се повторува во истата форма, веќе не изгледа како инцидент што треба да се санира, туку како урбан неуспех што станал дел од нормалното секојдневие.