Дали градот живее онолку колку што го паметиме – или онолку колку што го сакаме?

Скопје не е збир од спомени.
Не е албум од пожолтени фотографии, ниту носталгична приказна што ја повторуваме кога ни недостига ред, убавина или смисла. Скопје е жив организам – и како секое живо суштество, опстанува само ако љубовта е взаемна.

Долго време се тешиме со сеќавања. Со „некогаш беше поинаку“, „некогаш беше похумано“, „некогаш се живееше“. Но град не живее од минато. Град живее од одлуки што ги носиме денес – и од храброста да не молчиме кога го гледаме како се распаѓа пред нас.

Љубовта кон градот не се мери со сентимент, туку со одговорност. Со тоа дали реагираме кога јавниот простор се приватизира, кога зеленилото исчезнува, кога културата се турка на маргините, кога урбанизмот станува алатка за профит, а не за квалитет на живот. Замижувањето не е неутрална позиција – тоа е соучесништво.

Скопје не го изгуби пулсот одеднаш. Почна да се гаси постепено, тогаш кога престанавме да се однесуваме како граѓани, а почнавме да се однесуваме како минувачи. Кога прифативме „така е“ како одговор на сè. Кога дозволивме градот да биде третиран како ресурс, а не како заеднички дом.

А Скопје е изградено на темели од љубов. Буквално. По земјотресот, градот беше подигнат од солидарност, од заедништво, од меѓународна и човечка грижа. Тоа не беше архитектонски проект – тоа беше чин на верба дека градот заслужува иднина. Денес, прашањето е едноставно: дали ние веруваме во таа иднина доволно за да се бориме за неа?

Љубовта кон градот мора да биде активна. Гласна. Информирана. Прогресивна. Таа значи да бараме отчетност, да поставуваме прашања, да се спротивставиме кога јавниот интерес е загрозен. Да знаеме како, а не само да негодуваме. Да не ја мешаме апатијата со мир, ниту тишината со достоинство.

Градот не умира кога се рушат згради. Градот умира кога граѓаните престануваат да се грижат.

Ако сакаме Скопје да биде град каков што го посакуваме – отворен, хуман, културен, одржлив – тогаш мора и ние да бидеме граѓани какви што еден град би ги посакал. Спомените не се доволни. Носталгијата не спасува. Само љубов што се претвора во одговорност има моќ да одржи еден град жив.

Скопје ќе живее онолку колку што ќе го сакаме.
И ќе умира секој пат кога ќе одлучиме да молчиме.