Skip to content
Работниците на Артекс во Кочани денеска со насолзени очи излегоа на протест, откако, според нивните тврдења, наместо исплата на заостанатите обврски добиле документи за спогодбен прекин на работниот однос. Тие побараа да им бидат исплатени двете неисплатени плати и К-15, тврдејќи дека фабриката се затвора без јасен одговор што ќе се случува со нивниот работен статус и со заработените средства што сè уште не им се исплатени.
Пред капијата на фабриката се собраа работници што отворено зборуваа за стравот дека остануваат и без работа и без пари од кои им зависи егзистенцијата. Дел од нив, според изјавите објавени во медиумите, одбиле да ги потпишат документите што им биле понудени, затоа што сметаат дека прво мора да се расчистат обврските на работодавачот. Во нивните настапи доминираше чувството дека се оставени сами во момент кога најмногу им е потребна правна и институционална заштита.
Во случајот се вклучи и Кристина Ампева од „Гласен текстилец“, која јавно апелираше работниците да не потпишуваат ништо без претходен увид и правен совет. Таа соопшти дека за случајот е известен Државниот инспекторат за труд, а следно, според нејзината најава, треба да биде известена и Управата за јавни приходи. Со тоа, спорот околу затворањето на фабриката веќе добива и институционална димензија.
Случајот со Артекс отвора и поширока слика за ранливоста на текстилниот сектор во источниот дел од државата. Кога фабрика се затвора, последиците не се сведуваат само на прекин на производството, туку директно удираат врз луѓето што со години ја држеле на нозе. Затоа протестот во Кочани не е само барање за две плати и К-15, туку и крик за достоинство во момент на целосна неизвесност.