Грција произведува повеќе дронови и од Иран

Грчката одбранбена индустрија прави скок што ги надминува дури и земјите како Иран, а патувањето само што започнува.

Кога министерот за национална одбрана Никос Дендиас ја посети 306-та фабрика за телекомуникациска база (306 EBT) во Ахарнес, придружуван од раководството на Генералштабот на грчката национална одбрана и армијата, тоа не беше формална посета. Тоа беше официјална презентација на амбицијата на Грција да изгради домашна одбранбена сила во ерата на беспилотни летала.

Двете грчки фабрики – 306-та EBT во Ахарнес и 316-та техничка работилница во Токсотес, Ксанти – сега произведуваат вкупно 4.000 дронови годишно. Овој број не е само импресивен според грчките стандарди – тој е импресивен и на глобално ниво.

За да се стави обемот во перспектива: според извештаите на меѓународните медиуми, Иран – земја која инвестираше децении во развој на програми за дронови и нивно извоз во воени зони – произведува некаде помеѓу 2.800 и 3.500 единици годишно. Со својот моментален производствен капацитет, Грција веќе го надминува или се совпаѓа со производството на еден од најголемите светски производители на дронови.

Целта: 1.000 дронови месечно

Ако горенаведеното изгледа амбициозно, вистинската цел на грчката армија е импресивна: 1.000 дронови месечно, или 12.000 годишно – три пати повеќе од моменталното производство.

Министерот за национална одбрана беше јасен: „Создадовме две фабрики за производство на дронови, создадовме две мобилни единици за производство на дронови и сме во процес на изградба на мобилни производствени единици кои ќе ги придружуваат сите бригади на грчката армија во догледна иднина. Секоја бригада ќе може да произведува и поправа дронови на лице место.“

Ова е визија за радикална децентрализација: наместо една или две големи фабрики кои се лесни цели во случај на конфликт, Грција гради дисперзирана производствена мрежа која не може да се неутрализира со еден удар.

Четири типа, една филозофија

На 306 EBT се произведуваат четири категории беспилотни летала, кои покриваат широк спектар на оперативни потреби:

1. Мали извидувачки дронови за единици на фронтот
2. Товарни дронови за снабдување на бојното поле
3. Камиказе дронови со муниција за напади врз непријателски цели
4. Беспилотни летала со фиксни крила за употреба од страна на артилеријата и воздухопловните сили

Зад сето ова лежи едноставна, но моќна логика, филозофијата „Ниска цена – висок ефект“: дрон што чини 1.000 евра може да неутрализира непријателско возило вредно милиони. Оваа асиметрија ја менува логиката на војната – и Грција го разбра тоа.

Стратешка автономија: Одговорот за Еврос и Егејот

Програмата не е одвоена од геополитичката реалност. Производството има за цел да ја намали зависноста од увезени решенија и директно да ги задоволи потребите на единиците во најчувствителните области на земјата: Еврос и источните егејски острови.

Идејата за мобилни производствени единици по бригада не е случајна. Тоа е одговор на клучно прашање за опстанок: ако мала земја не може да се натпреварува со џиновското индустриско производство на големите сили, што прави? Таа одговара со флексибилност, дисперзија и паметно производство – токму она што го прави грчката армија денес.

Чекор што доцнеше – но дојде

Вистина е дека Грција не беше пионер во оваа област. Други земји, големи и мали, инвестираа порано во технологијата на беспилотни летала. Четворократното зголемување на производството – од 1.000 на 4.000 единици годишно – претставува геометриска прогресија што до неодамна изгледаше далечна перспектива.

Но, чекорот беше направен. И беше направен со јасност, мерливи цели и јавна посветеност од раководството на Министерството за одбрана.

Грција повеќе не само што бара место на мапата на одбранбената индустрија – таа бара место меѓу земјите што произведуваат вистинска моќ на одвраќање со свои раце.