Skip to content
Албер Ками е роден на денешен ден во 1913 година во Мондови, во тогашен француски Алжир. Неговите романи и есеи ги отворија прашањата за смислата, одговорноста и човечкото однесување во свет што не нуди едноставни одговори.
Во 1957 година ја доби Нобеловата награда за литература. Во образложението, Нобеловата фондација го истакнува неговото книжевно дело што ги осветлува проблемите на човечката совест.
Книжевниот пробив го направи со романот „Странецот“, објавен во 1942 година. Истата година излезе и есејот „Митот за Сизиф“, во кој ја разработува својата мисла за апсурдот.
Албер Ками и прашањето како да се живее со другите
Во „Странецот“, преку ликот на Мерсо, Ками ја истражува напнатоста меѓу поединецот и очекувањата на општеството. „Митот за Сизиф“ ја обработува сродната дилема во филозофска форма: како човекот да живее со потребата за смисла.
Поинаква перспектива отвора „Чумата“, објавена во 1947 година. Докторот Рие се грижи за жителите на Оран погодени од епидемија, а неговото дејствување ја поставува солидарноста наспроти неправдата и страдањето.
Токму преминот од осаменоста на поединецот кон одговорноста за другиот е една од причините Ками да се чита и денес. Неговите книги не ги затвораат моралните дилеми со готови поуки, туку го оставаат читателот да размислува за сопствениот избор.
На 113-годишнината од неговото раѓање, „Странецот“, „Чумата“ и „Митот за Сизиф“ се три различни влеза во истото творештво: роман за отуѓувањето, приказна за заедничкото страдање и есеј за човечката потрага по смисла
