Skip to content
Кремљ се обидува да му наметне на светот мислење дека војната против нацистите е успешно завршена, наводно само благодарение на Русија. Сепак, бројките велат поинаку.
Олександар ЛЕВЧЕНКО*
Владимир Путин и Кремљ ги дигнаа тензиите околу овогодинешната воена парада на 9 мај на Црвениот плоштад. Нападите од украински беспилотни летала врз објекти на воена инфраструктура и рафинерии за нафта кои служат на војната против Украина, на растојание до 2 илјади километри, ја доведоа руската воздушна одбрана во состојба на шок. Кремљ ја концентрираше речиси целата воздушна одбрана и противвоздушна одбрана околу Москва и Московскиот регион, создавајќи неколку прстени за воздушна одбрана.
Сепак, ова ги остави сите други региони на Русија практично незаштитени. На тие територии речиси и да нема средства за воздушна одбрана и одбрана, поради што украинските беспилотни летала го уништуваат рускиот воено-индустриски комплекс таму. На почетокот, Москва се обидуваше да се преправа дека не се случува ништо сериозно, но сега сфати обемот на сопствените загуби и обемот на украинските напади.
Земајќи го предвид горчливото искуство, Кремљ одлучи да го претвори одржувањето на парадата во Москва во сопствена информативна кампања со цел некако да ги оправда стравувањата од евентуално откажување поради наводната закана од напади со украински беспилотни летала. Путин донесе одлука да не донесе воена опрема на парадата. Подоцна се покажа дека токму стравовите на Москва влијаеле врз одлуката на многу лидери на други земји да одбијат да дојдат на Парадата на победата. Москва го губи образот пред меѓународната заедница и почнува сериозно да паничи. Започнаа закани за одмазда и уништување на Киев. Москва им предложи на странските амбасади да го евакуираат главниот град на Украина. Официјалниот Брисел и европските престолнини не подлегнаа на уцените на Кремљ.
Целиот свет знае дека Москва одлучи да ја приватизира победата над Третиот рајх, претставувајќи ја исклучиво како достигнување на Русија. Всушност, Кремљ срамно молчи за фактот дека иницијатор на Втората светска војна не беше само Хитлерова Германија, туку и сталинистичкиот Советски Сојуз, кој, како сојузник на Берлин, ја нападна и Полска во септември 1939 година. До јуни 1941 година, Москва политички ги поддржуваше сите агресивни дејствија на Хитлер. Во исто време, користејќи го статусот на сојузник на Германија, се обиде да освои и окупира многу европски земји. Огромни територии беа откинати од Финска, Полска и Романија во корист на СССР, додека Црвената армија едноставно ги окупираше Литванија, Латвија и Естонија. Териториите на тие земји беа анектирани и вклучени во составот на Советскиот Сојуз.
Точно, таму беа одржани некои псевдореферендуми, чии резултати беа фалсификувани. Сè се случи исто како и денес на привремено окупираните територии на Украина: насилна окупација на територии, одржување псевдореферендуми, фалсификување на резултатите и претставување како тие територии самите да побарале да се приклучат кон Русија.
Дури кога Хитлер го надмудри Сталин и го нападна СССР, Москва стана де факто членка на антифашистичката коалиција на 22 јуни 1941 година.
Денес, Кремљ се обидува да му наметне на светот мислење дека војната против нацистите е успешно завршена, наводно само благодарение на Русија. Сепак, бројките велат поинаку. Без економската, финансиската и воената помош на САД, Советската армија никогаш не би можела да го победи Вермахтот.
Покрај тоа, статистиката покажува дека во војната против нацистите, најмногу не страдале Русите, туку Украинците. Меѓу 20-те милиони убиени советски граѓани, украинските загуби достигнуваат речиси 10 милиони, што е за 1,5 милиони повеќе од руските загуби. Меѓу вкупните демографски загуби на СССР од 27 милиони луѓе, уделот на Украина е неверојатни 14,3 милиони – три милиони повеќе од руските загуби. А меѓу економските загуби на СССР во Втората светска војна, Украина повторно е на прво место – 48%.
Од друга страна, меѓу соработниците на Третиот рајх, имало претежно етнички Руси. Неколку милиони од нив служеле во Руската ослободителна армија и Руската народноослободителна армија. Во националните единици на СС, Русите исто така сочинуваа големо мнозинство, дури и во споредба со сите народи на СССР заедно.
Во исто време, пропагандата на Кремљ постојано ги обвинуваше Украинците, Литванците, Летонците, Кримските Татари, Чеченците и Ингушите за колаборационизам. Сепак, се покажа дека Украинците имале само два батаљони во редовите на германскиот Вермахт, додека Русите имале дури две армии – 50 пати повеќе. Покрај тоа, во СС имало една украинска дивизија, додека Русите имале три СС дивизии (1-ва и 2-ра руска СС дивизија и дивизијата „Русланд“), плус 15-тиот руски козачки СС корпус составен од уште три дивизии. На тоа треба да се додадат специјалната СС бригада „Дружина“, специјалниот руски СС полк „Варјаг“ и до 20 одделни руски СС батаљони. Така, во единиците на СС имало десет пати повеќе Руси отколку Украинци.
Да потсетиме дека Москва нелегално ги депортираше сите кримски Татари, Чеченци и Ингуши од нивните домови под изговор на колаборација и им дозволи да се вратат дури по неколку децении. По присилната емиграција на домородното население на Крим – Кримските Татари – десетици илјади Руси од оддалечените региони на Руската Федерација се населиле таму. Преселбата на Русите на териториите по депортацијата на Чеченците и Ингуши не се случила бидејќи станувало збор за високите планини на Кавказ, каде што никој не сакал да живее.
На 9 мај 2010 година, Владимир Путин имаше дрскост да изјави на парадата на Црвениот плоштад дека Русија може да го победи нацизмот дури и без Украина. Секако, тој молчеше за фактот дека токму Москва во периодот 1939-1941 година била сојузник на Хитлер, додека во борбата против Третиот рајх токму Украинците дале најголем број животи. Покрај тоа, најголемиот број соработници со нацистите доаѓале токму од редовите на етничките Руси. Путин постојано го лаже не само рускиот народ, туку и меѓународната заедница.
Време е да се стави крај на таа лага. Не треба да ја заборавиме познатата изјава на поранешниот британски премиер Винстон Черчил, кој кон крајот на четириесеттите години од минатиот век изјави дека „фашистите на иднината ќе бидат наречени антифашисти“. Уште тогаш, Черчил размислувал за Москва и Русите.
Очигледно е дека Европејците мора да го знаат сето ова и не смеат да го заборават. Треба да се остане буден против агресивните и измамнички дејствија на Москва.
*Олександар ЛЕВЧЕНКО e поранешен украински амбасадор во Хрватска и Босна и Херцеговина