Skip to content
Кога Меена Гелтинк и Минал Тијсен се запознале како тинејџерки во Холандија, веднаш почувствувале необична блискост. Луѓето околу нив забележувале колку личат, а тие во писмата на шега почнале да се нарекуваат „сестри“. Речиси три децении подоцна, еден ДНК-тест покажал дека шегата цело време била вистина.
Меена, денес 43-годишна, и Минал, 44-годишна, биле оставени како бебиња во сиропиталишта во Индија. Подоцна биле посвоени од две различни семејства во Холандија, без да знаат дека некаде во истата земја живее нивна биолошка сестра.
Нивните нови домови биле оддалечени околу 130 километри.
Судбината првпат ги споила во 1996 година, на собир за посвоени деца. Биле тинејџерки и немале никаква причина да претпостават дека се во крвно сродство. Сепак, врската меѓу нив се појавила речиси веднаш.
Пријателите забележувале физичка сличност. Меена и Минал размениле адреси и продолжиле да си пишуваат. Во преписките една на друга ѝ се обраќале со „sis“ – сестро.
Тогаш тоа било само шега. Животот подоцна ги однел во различни насоки и тие изгубиле контакт. Поминале околу 15 години без вистинска комуникација.
Пресвртот дошол во април годинава. Минал, која денес живее во Франција со партнерот и двајцата синови, направила ДНК-тест преку сервисот MyHeritage. Додека седела дома, на телефонот ѝ пристигнало известување дека резултатите се подготвени.
На екранот се појавило име кое веќе го знаела – Меена. Покрај него стоело: сестра.
Тестот покажал ретко 100-процентно совпаѓање според сервисот, укажувајќи дека двете жени се биолошки сестри.
Во првиот момент Минал не можела да поверува. Не ја поврзала веднаш жената од резултатот со девојката што ја запознала три децении претходно. Потоа ја побарала Меена на социјалните мрежи и ги погледнала фотографиите.
Тогаш сè добило поинакво значење. Пријателството од тинејџерските години, физичката сличност, чувството дека се познаваат многу подолго и шеговитото „сестро“ повеќе не биле само необични случајности.
„Кога те гледам, како да сум дома“
На 11 август двете повторно се сретнале во Холандија. Овојпат не како стари пријателки, туку како сестри кои конечно знаат што ги поврзува.
Средбата била исполнета со прегратки, солзи и смеа. Ги разгледувале старите фотографии и го направиле своето прво заедничко селфи откако дознале дека се биолошки сестри.
За Меена, која е мајка на три деца, откритието пополнило нешто што долго време не можела да го објасни.
„Со години чувствував празнина во срцето“, раскажала таа.
А кога повторно застанала пред Минал, чувството го опишала уште поедноставно:
„Кога те гледам, како да сум дома.“
Минал, пак, пораснала во семејство во кое, како што вели, била сакана, но немала податоци за своите биолошки роднини. Со години во неа постоело чувство на осаменост и прашање за сопственото потекло.
Сега барем еден дел од таа непозната приказна има одговор.
Откако во април дознале дека се сестри, Меена и Минал повторно се дел од секојдневието една на друга. Разговараат и разменуваат пораки со часови.
Нивната приказна започнала пред речиси 30 години со случајна средба на две посвоени тинејџерки кои необјасниво се почувствувале блиски.
Тогаш биле пријателки кои на шега се нарекувале сестри.
