Skip to content
Маврово Опен не е приказна само за тенис. Пред само една година просторот во Маврови Анови бил запуштен и обраснат, со дива депонија и терен кој полека престанувал да биде јавен простор. Група пријатели решила да не чека некој друг да го реши проблемот. Денес таму играат 84 тенисери, тренираат деца, има публика, музика и планови за трајна трибина.
Понекогаш еден јавен простор исчезнува без никој формално да го затвори.
Само престанува да се користи.
Почнува да зараснува, се појавува отпад, светлата не работат, патеките се губат, а луѓето престануваат да доаѓаат.
Токму тоа се случувало со тениското игралиште во Маврови Анови.
Денес, на истиот терен, во рамките на второто издание на Маврово Опен, настапуваат 84 натпреварувачи.
Разликата не ја направила голема институција или голем инвеститор.
Ја направила група пријатели.
Прво морало да се исчисти, па дури потоа да се игра тенис
Според приказната што ја објавија организаторите, кога го започнале проектот, теренот и просторот околу него биле во состојба во која тешко можело да се замисли турнир.
Имало дива депонија со кабаст отпад. Вегетацијата почнувала да го презема просторот. Пешачките патеки биле расчистени. А самиот терен морал повторно да се израмни.
За тоа биле организирани повеќе од 30 камиони земја, а просторот бил израмнет со механизација.
Потоа биле поправени рефлекторите и електричната инсталација за да може да се играат и ноќни натпревари.
Сето тоа било направено како волонтерска иницијатива, со координација со Националниот парк „Маврово“, ЈПКД Маврово и Општина Маврово и Ростуше.
Тоа е можеби најинтересниот дел од приказната.
Пред да стане тениски терен, местото повторно морало да стане јавен простор.
Од 32 играчи до 84
Првото издание на Маврово Опен во 2025 година имало 32 аматери и осум полу-професионални играчи.
Годинава бројката е 84 натпреварувачи во категориите мажи, жени и полу-професионалци – повеќе од двојно поголем интерес. За првпат е воведена и женска аматерска категорија.
Но бројот 84 не е најважната бројка во оваа приказна.
Најважната бројка е еден.
Еден терен.
Еден простор.
Една иницијатива.
И прашањето што може да се направи кога таков простор повторно ќе им биде вратен на луѓето.
Турнирот не завршува со последниот поен
Организаторите од почеток го поставиле Маврово Опен како хуманитарна иницијатива.
Средствата од котизациите се наменети за поддршка на локалната заедница, со посебен фокус на подобрување на условите во основното училиште „Денче Дејаноски“.
Годинава приказната е проширена и со програма за деца – бесплатни тренинзи, работилници и активности поврзани со спортот и природата. Приходите од специјално организираниот фан-шоп исто така се наменети за училиштето.
Така тенискиот терен добива функција што оди многу подалеку од спортот.
Децата доаѓаат да тренираат.
Возрасните доаѓаат да играат.
Публиката доаѓа да гледа.
Волонтерите го одржуваат просторот.
А локалната заедница добива нешто што останува и по завршувањето на турнирот.
Може ли еден терен да стане модел?
Ова е прашањето што ја прави приказната интересна и за сите оние кои никогаш нема да одиграат тениски меч во Маврови Анови.
Во Македонија има спортски игралишта, домови на културата, паркови и други јавни простори кои со години се користат сè помалку или воопшто не се користат.
Често проблемот се сведува на истото прашање: Кој треба да го среди?
Маврово Опен покажува и поинаков пристап: Што ако некој прво покаже дека просторот може да оживее?
Организаторите велат дека токму идејата за создавање активен и достапен јавен простор е една од причините поради кои турнирот продолжува.
И затоа годинава е отворен и архитектонски конкурс за решение на нова трибина покрај игралиштето. Пристигнале осум предлог-решенија, а идејата е избраното решение да биде реализирано следната година и просторот трајно да може да се користи за спорт, рекреација и дружење.
Ако тоа се реализира, тогаш Маврово Опен ќе има нешто што повеќето спортски турнири го немаат – Физичко наследство.
Не само победник и пехар, туку простор што останува.
Зошто приказната е поголема од тенисот?
Затоа што овде не станува збор за тоа дали некој знае да сервира подобро.
Станува збор за нешто многу попрактично: може ли заедницата да врати во живот нешто што сите веќе го отпишале?
Во Маврови Анови одговорот засега е – да.
Од дива депонија и запуштен простор до терен со ноќни натпревари.
Од неколкумина ентузијасти до 84 играчи.
Од спортски турнир до детска програма.
Од котизација до поддршка за локалното училиште.
И од еден терен до идеја за јавен простор кој би можел да се користи во текот на целата година.
Можеби најважниот меч се игра надвор од теренот
Маврово Опен продолжува и овој викенд, на 5, 6 и 8 септември.
Но ако одите таму, можеби вреди да не гледате само кој ќе победи.
Погледнете го теренот.
Погледнете ги децата.
Погледнете ја публиката.
И погледнете што има околу него.
Зашто вистинската приказна на Маврово Опен не е дека еден турнир пораснал од 32 на 84 играчи.
Вистинската приказна е дека еден простор кој можел да исчезне повторно станал место каде што луѓето се среќаваат.
А тоа е нешто што Македонија има потреба да го научи повторно.
Не секој запуштен јавен простор мора да остане запуштен.
Понекогаш му требаат само луѓе што ќе решат дека е доста.
