Skip to content
Понекогаш најважниот сигнал дека нешто сериозно не е во ред со еден фудбалски клуб не доаѓа од табелата, туку од трибините.
А кога трибината ќе замолчи – особено трибината на „Комитите“ – тогаш проблемот веќе не е само спортски.
Од најверните навивачи на ФК Вардар стигна одлука која тешко може да се толкува поинаку освен како целосен крах на довербата во актуелното раководство: бојкот на натпреварите сè додека Миленко Неделковски и сегашната управа не си заминат од клубот. Како последна капка тие го посочуваат и односот кон навивачите и младите категории.
Тоа е драматичен пресврт ако се има предвид со каква надеж пред две години беше дочекана новата ера на Вардар.
Големите очекувања почнаа со милион евра
Во летото 2024 година, кога „Новоматик“ влезе како главен спонзор со договор вреден еден милион евра, се создаде атмосфера дека Вардар конечно добива финансиска стабилност и дека може да почне нов циклус на градење сериозен клуб.
Тогаш од компанијата порачаа дека Вардар е симбол на најголемите македонски спортски успеси и дека ќе имаат свој претставник кој ќе ја следи финансиската состојба, но нема да ја презема управата.
За „Комитите“, тоа беше можеби првата причина за оптимизам по години криза.
Но многу бргу се појави Миленко Неделковски како човек со клучна улога во управувањето со клубот.
И тука почна првиот парадокс.
Финансискиот партнер требаше да донесе стабилност, а Вардар требаше да добие спортска визија.
Наместо тоа, во очите на дел од навивачите се создаде впечаток дека финансискиот и управувачкиот пристап почнуваат да го заменуваат спортскиот концепт.
Проблемот не беше само во парите
Никој сериозен не може да тврди дека на Вардар не му требаат пари.
Напротив.
Фудбалот без пари не постои, а особено не постои европски конкурентен фудбал.
Но парите се услов, а не визија.
Токму тоа е суштината на критиката што во интервју за Рацин.мк ја даде легендарниот спортски новинар Зоран Михајлов.
Според него, кај актуелното раководење со Вардар финансиската компонента станала доминантна, додека недостигаат љубовта, ентузијазмот, вниманието и почитта кон традицијата на клубот.
Тоа е можеби најточната дефиниција на проблемот.
Вардар не е само компанија со приходна и расходна страна.
Вардар е клуб кој со децении создавал генерации фудбалери, навивачи и градска култура.
И затоа не може да се управува само како биланс на состојба.
Кога трансферите стануваат поважни од тимот
Одлуките на новото раководство дополнително ја засилија скепсата.
Во летото 2024 година беа доведени играчи за кои дел од упатените во клубот сметаа дека немале доволна минутажа во претходните средини, додека изборот на двајца кондициони тренери од Аргентина отвори дополнителни прашања.
Горазд Михајлов, кој тогаш беше шеф на стручниот штаб, си замина, а како една од причините се посочуваше незадоволството од трансферната политика.
Тогаш веќе почна да се губи нешто што е многу тешко да се врати: довербата дека луѓето што го водат клубот знаат каде сакаат да стигнат.
„Не правиш екскурзии, градиш тим“
Зоран Михајлов во разговорот за Рацин.мк ја спротивставува сегашната политика со начинот на кој во минатото се градел Вардар.
Не станувало збор само за купување играчи.
Се градела генерација.
Се барале фудбалери што одговараат на системот, се создавала екипа, се негувал континуитетот.
Токму така се создала генерацијата која стигна до европската сцена и која подоцна го даде и Дарко Панчев.
Поуката е едноставна: голем клуб не се создава со серија брзи потези, туку со стратегија што трае подолго од еден трансфер рок.
А кога секоја нова управа носи нов концепт, нов тренер, нови играчи и нова визија, клубот наместо да расте – постојано почнува од почеток.
Европа ја покажа разликата
На европската сцена ова лето Вардар не успеа да направи чекор напред.
Михајлов посочува дека елиминацијата од КуПС во Лигата на шампионите, а потоа и од Рига во Конференциската лига, не треба да се гледа само како спортски неуспех.
Другите клубови инвестираат во организација, тренери, инфраструктура и систем.
Европа не се стигнува со големи најави, туку со системска работа.
И токму тука се крши приказната за „брзото враќање“ на Вардар.
А „Комитите“?
„Комитите“ можеби најдобро го почувствуваа тој јаз.
Во 2024 година тие предупредија: „Рибата смрди од главата“.
Тогаш тоа беше последна опомена.
Две години подоцна веќе не е опомена.
Тоа е бојкот.
На 2 септември 2026 година групата објави дека едногласно одлучила целосно да ги бојкотира натпреварите на Вардар сè додека Неделковски и актуелното раководство не заминат. Како дополнителна причина го посочија и односот кон навивачите и младите категории.
Тоа е драматично затоа што „Комитите“ не се обични потрошувачи на спортски производ.
Тие се дел од идентитетот на Вардар.
Кога бизнисот ќе го изгуби контактот со љубовта
И тука е суштината на целата приказна.
Бизнисот не е непријател на Вардар.
Напротив, на Вардар му треба професионален менаџмент, спонзори, инвестиции, маркетинг, дисциплина во финансиите и јасна економска стратегија.
Но бизнис-логиката не може да биде единствената логика.
Затоа што Вардар не е производ кој се продава на пазар.
Вардар е бренд, но е и сеќавање.
Вардар е стадион, но е и трибина.
Вардар е договор со спонзор, но е и песна која се пее со генерации.
И кога навивачите ќе почувствуваат дека во тој однос повеќе нема место за нивната емоција, тогаш парите можат да обезбедат буџет – но не можат да обезбедат душа.
Најголемиот пораз не е на теренот
Затоа најголемиот пораз на оваа ера не е оној од КуПС или Рига.
Не е ниту местото на табелата.
Најголемиот пораз е фактот што оние кои најмногу веруваа во новиот почеток денес велат дека ќе го напуштат стадионот.
И тоа треба да биде предупредување не само за Неделковски, туку за секој што ќе го води Вардар во иднина.
Зашто „Вардар на народот“ не може да се врати со прес-конференција, спонзорски договор или нов трансфер.
Може да се врати само ако повторно се воспостави врската меѓу клубот, фудбалот, градот и навивачите.
Во спротивно, ќе остане само еден добро финансиран фудбалски субјект со името Вардар.
А тоа не е Вардарот по кој копнеат „Комитите“.
И можеби токму затоа нивниот бојкот е повеќе од навивачки протест.
Тоа е порака дека може да се инвестира во клубот, а сепак да се изгуби она што го прави клубот – клуб.
