Јонче Христовски заслужува повеќе од Македонија

Јонче Христовски е еден од оние автори чии песни одамна го надраснале неговото име. Се пеат на прослави, концерти, семејни собири и иселенички вечери, често како да се народни, иако зад нив стои човек што со својот глас и ракопис остави длабока трага во македонската музика.

Поводот повторно да се отвори ова прашање е објавата на Бобан Милошески од „Авалон“, кој реагираше дека како држава сме биле неправедни кон Јонче Христовски и најави дека таа неправда треба да се исправи. Неговата реакција ја погоди суштината: Македонија ги пее песните на Јонче, но ретко го спомнува Јонче со почитта што ја заслужува.

„Македонско девојче“, „Ој, Вардаре македонски“, „Ако умрам ил’ загинам“, „Ај засвирете ми чалгии“, „Животе мој“ и уште многу други песни се дел од звучната меморија на земјата. Тие не се само мелодии од минатото, туку песни што и денес ја собираат публиката околу исто чувство – припадност, носталгија и препознавање.

Јонче Христовски е роден во Битола во 1931 година, а почина во Скопје во 2000 година. Беше пејач, композитор и текстописец, но и човек што знаеше народниот звук да го претвори во песна што ќе ја прифатат сите генерации. Токму затоа дел од неговите дела денес живеат како народни песни, што е најголемо признание за еден автор, но и најголем ризик неговото име да биде заборавено зад сопствената музика.

Македонија има обврска да го памети Јонче Христовски не само преку повремени концерти и годишнини, туку како дел од националната културна приказна. Неговите песни заслужуваат архиви, документарци, нови изведби, училишни спомнувања и јавен простор во кој младите ќе знаат дека тие стихови и мелодии имаат автор.

Јонче Христовски не ѝ остави на Македонија само песни. Ѝ остави глас по кој земјата се препознава. Затоа Македонија му должи повеќе од сеќавање – му должи достоинствено место во сопствената култура.