Skip to content
Промените во однесувањето на работното место понекогаш може да бидат првиот видлив сигнал дека човек се соочува со депресија, анксиозност или силен психолошки притисок. Доцнење на состаноци, пробивање рокови, повлекување од колеги, пад на концентрацијата и нагла раздразливост не мора секогаш да значат недисциплина или незаинтересираност, туку може да укажуваат дека на лицето му е потребна поддршка.
Психолозите предупредуваат дека депресијата на работа често не се препознава веднаш, затоа што може да изгледа како замор, пад на мотивација, губење интерес за задачите или избегнување комуникација. Лице кое претходно активно учествувало на состаноци може одеднаш да стане тивко, да избегнува тимски разговори, да не одговара навреме на пораки или да се изолира од колегите.
Еден од почестите сигнали е постојаното пробивање рокови и доцнење на состаноци. Кога доаѓањето на работа, завршувањето едноставни задачи или одговарањето на електронска пошта стануваат секојдневна борба, тоа може да биде знак дека не станува збор само за организациски проблем, туку за подлабока психичка исцрпеност.
Раздразливоста е уште еден симптом што често се занемарува. Депресијата не секогаш се манифестира само преку тага. Кај дел од луѓето таа се појавува како нервоза, нетрпеливост, нагла реакција на критика или чувство дека секоја ситница на работа е неподнослива. Токму затоа промената во односот кон колегите, клиентите или задачите може да биде важен сигнал.
Светската здравствена организација предупредува дека лошата работна средина, прекумерниот обем на работа, несигурноста, дискриминацијата, слабата поддршка и малата контрола врз работните задачи се ризици за менталното здравје. Според СЗО, депресијата и анксиозноста секоја година се поврзуваат со околу 12 милијарди изгубени работни денови на глобално ниво.
Важно е да се направи разлика меѓу повремен замор и состојба што трае. Ако човек со недели чувствува безнадежност, губење интерес за активности, нарушен сон, постојан умор, тешкотии со концентрација, промени во апетитот или чувство на безвредност, потребно е да побара помош од лекар или стручно лице за ментално здравје.
Стресот на работа, исто така, може да доведе до физичка и емоционална исцрпеност. Кога притисокот станува постојан, може да се појават повлекување, губење мотивација, намалена самодоверба, избегнување задачи, работа преку одмор или земање повеќе слободни денови. Овие промени не треба да се игнорираат, особено ако почнуваат да го нарушуваат секојдневното функционирање.
Работното место не е место за поставување дијагнози, но може да биде место каде што промените се забележуваат рано. Поддржувачки разговор со колега, менаџер или блиска личност може да биде прв чекор, но стручната помош останува клучна кога симптомите траат, се влошуваат или влијаат врз работата, односите и секојдневниот живот.