САД ги бомбардираа водните објекти на Иран, еве зошто тоа е толку значајно

САД ги бомбардираа водните објекти на Иран, тврдат ирански официјални лица, откако американската војска изврши напади врз повеќе цели во јужниот дел на земјата како одговор на соборувањето американски хеликоптер во близина на Ормускиот Теснец.

Американската страна соопшти дека нападите биле насочени кон комуникациски и радарски капацитети, како и кон воена инфраструктура поврзана со иранската одбрана. Вашингтон ги опиша ударите како пропорционален одговор на, како што тврди, иранска агресија и напад врз американски хеликоптер.

Но Техеран тврди дека меѓу погодените цели имало и цивилна инфраструктура. Според иранските извори, во нападите биле уништени два резервоари за вода во округот Сирик, во провинцијата Хормозган, кои снабдувале повеќе од 20.000 жители во градот Кухестак и околните села.

Токму затоа оваа ескалација е многу повеќе од уште една размена на удари меѓу САД и Иран. Ако се потврди дека биле погодени објекти што обезбедуваат вода за цивилно население, случајот влегува во една од најчувствителните зони на меѓународното хуманитарно право.

Водата во војна не е обична инфраструктура. Таа е услов за преживување. Резервоари, пумпни станици, цевководи, постројки за пречистување и системи за снабдување со вода имаат посебна заштита токму затоа што нивното уништување не ја погодува само војската, туку најбрзо ги погодува цивилите, болниците, децата и старите лица.

Иран веќе се соочува со сериозна водна криза, повеќегодишна суша и пад на резервите. Во таков контекст, удар врз воден систем не е само материјална штета, туку закана за секојдневното преживување на луѓето што живеат во погодените области.

Според првичните процени што ги пренесуваат иранските медиуми, штетата на резервоарите се движи околу 800.000 долари. Но вистинската цена може да биде многу поголема ако илјадници луѓе останат без безбедна вода во регион каде температурите достигнуваат екстремно високи вредности.

Нападите доаѓаат во момент кога односите меѓу Вашингтон и Техеран повторно се лизгаат кон опасна спирала. По соборувањето на американскиот хеликоптер, САД извршија удари врз ирански цели, а Иран одговори со напади врз американски бази во регионот.

Тоа ја доведува во прашање и кревката дипломатска рамка што требаше да ја задржи кризата под контрола. Наместо разговори за смирување, регионот повторно гледа ракети, дронови, воздушни напади и закани за нова одмазда.

Најопасното во вакви ситуации е што секоја страна тврди дека дејствува од самоодбрана, додека последиците најчесто ги чувствуваат цивилите. Кога цел стануваат објекти блиску до вода, струја, болници или основна инфраструктура, границата меѓу воен притисок и хуманитарна катастрофа станува сè потенка.

Затоа прашањето не е само дали САД навистина погодиле водни објекти, туку што значи тоа за војната со Иран. Ако водата стане дел од воената пресметка, тогаш конфликтот влегува во фаза во која цената веќе не се мери само со ракети и воени бази, туку со славини што пресушуваат, населби без вода и цивили оставени да ја плаќаат цената на геополитичкиот судир.