Skip to content
Пет тони марихуана е бројката што ја отвори најнепријатната можност за домашниот систем: дека криминалните ланци не само што минуваат низ регионот, туку можат да се потпрат и на легални шифри, дозволи и фирми кои на хартија изгледаат „чисто“. Во случајот што го водат српските органи, Обвинителството за организиран криминал соопшти дека осомничените набавиле 5.002.079,18 грама марихуана на територијата на Северна Македонија, во период од почетокот на јануари 2026 до 29 јануари 2026 година.
Дрогата, според соопштеното, потоа била префрлана преку граница и насочувана кон магацин на семејството Спасојевиќ, од каде продолжувала за натамошна продажба. Како организатор е посочен Александар Мијајловиќ, кој, според обвинителството, е во бегство и за кого е побарана потерница, вклучително и меѓународна.
Најчувствителниот детал е индикативниот спој на „медицински“ и „криминален“ канал: во информациите што кружат во српските медиуми, понимањето е дека еден од осомничените е косопственик на компанијата АЛФАФАРМ во Скопје, регистрирана за производство и преработка на медицински канабис. Ова, само по себе, не е доказ за вина на цел сектор, но е доволно силна алармна точка да ја отвори темата: колку е затворен ланецот на контрола – од семе и суровина, до складирање, транспорт и излез од земјата.
Операцијата, пак, во Србија е претставена како рекордна заплена. Ивица Дачиќ потврди дека во околината на Крушевац се запленети околу пет тони марихуана, со проценка дека вредноста на нелегалниот пазар е меѓу 7 и 10 милиони евра, а во акцијата биле пронајдени и парчиња автоматско оружје.
За домашните институции, ова е тест што не трпи ПР-реакции. Ако марихуаната навистина е набавена во Северна Македонија во наведениот период, тогаш прашањето е едноставно: кој гледал, што потпишал, што контролирал – и каде системот дозволил „легалното“ да биде параван за паралелен криминален извоз. Одговорот не е само полициски; тој е регулаторен, финансиски и институционален – и мора да биде јавно проверлив.