Skip to content
Одбележувањето на 22-годишнината од смртта на Борис Трајковски потсетува на едно многу поинакво време за Македонија. Заложбите на претседателот Трајковски денес се делимично остварени. Македонија е во НАТО, но се чини далеку од ЕУ.
Во центарот на денешните пораки е изјавата на претседателката Гордана Сиљановска-Давкова дека „неговата визија останува наша обврска“, формулација што се вклопува во пошироката политичка рамка во која ликот и делото на Трајковски повторно се користат како симбол за државништво, мир, дијалог и европска ориентација.
Истовремено, и власта и опозицијата испраќаат пораки со сличен речник за единство, стабилност и одговорност, што го прави овој датум редок момент на реторичка, ако не и суштинска, политичка согласност.
Но, зад тој консензусен тон останува и вториот слој на приказната: трагедијата кај Мостар и понатаму е историска траума што периодично се враќа во јавноста, особено преку медиумски потсетувања за околностите на падот на „Кингерот“ и долгогодишните сомнежи што ја следеа несреќата. Во дел од денешните објави повторно се споменува и последниот меѓународен извештај, со заклучоци за повеќе системски пропусти и неповолни услови при летот, што покажува дека 26 февруари не е само датум на сеќавање, туку и датум на нерешено јавнo чувство дека оваа национална рана никогаш целосно не е затворена.