Skip to content
Иако не е професионален политичар, како што самиот тврди, Христијан Мицкоски сепак вчера зборуваше како премиер што ја држи насоката на државата: на Самитот 2026 во организација на Македонија2025 порача дека по крајот на мандатот веројатно ќе се врати на факултет кај студентите, но и дека Владата нема да бара „пократок пат“ кон Европската Унија ако тој пат носи понижување за државата и граѓаните.
Мицкоски рече дека, за разлика од голем број лидери во регионот, не се смета себеси за професионален политичар, туку за инженер. Според него, неговата лична перспектива не е трајно останување во политиката, туку враќање во академската средина по завршувањето на мандатот.
Таквата изјава звучи како обид за политичка дистанца од професионалната политичка класа, но во исто време отвора и критичко прашање: дали граѓаните треба да ја оценуваат власта според тоа како премиерот се дефинира себеси, или според резултатите што ќе ги остави зад себе? Во политиката, особено на премиерска позиција, не е доволно да се каже дека човек не е „професионален политичар“. Одговорноста е професионална, институционална и мерлива.
Мицкоски на самитот посочи дека би сакал зад себе да остави регионална иницијатива, особено во енергетскиот сектор. Тоа е тема што реално има тежина, бидејќи регионот се соочува со високи цени, зависност од увоз, слаба инфраструктура и потреба од поголема енергетска поврзаност. Но ваквите идеи бараат повеќе од визија: бараат договори, инвестиции, рокови и политичка способност да се надминат регионалните блокади.
Најважниот дел од настапот се однесуваше на Европската Унија. Мицкоски рече дека Владата има различен пристап од претходната и дека не постои пократок пат кон членството ако тој носи предизвици што се понижувачки за државата и граѓаните. Тој порача дека Македонија е подготвена да оди и по потешкиот пат, ако тоа значи членството да се заслужи преку квалитет и реформи.
Тука се отвора главната дилема. „Потешкиот пат“ може да звучи достоинствено, но за граѓаните тој мора да има јасна содржина. Што точно значи потежок пат? Колку ќе трае? Кои реформи ќе се испорачаат? Како ќе се избегне ново одложување? И кој ќе ја преземе одговорноста ако достоинството во реториката се претвори во застој во преговорите?
Македонија веќе плати висока цена за долгото чекање пред вратите на ЕУ. Затоа секоја владина формулација за „потежок пат“ мора да биде придружена со конкретен реформски план, а не само со политичка порака за неприфаќање понижување. Граѓаните не очекуваат симболична отпорност, туку функционални институции, правна сигурност, економски напредок и јасна европска перспектива.
Изјавата дека премиерот ќе се врати на факултет може да биде лична порака, но мандатот нема да се мери според тоа каде ќе оди Мицкоски потоа. Ќе се мери според тоа дали државата во меѓувреме ќе се придвижи напред или ќе остане во уште една фаза на политички објаснувања за тоа зошто патот мора да биде долг, тежок и неизвесен.