Skip to content
На 16 јуни 1943 година, во месноста Чаир кај Ваташа, запре времето за дванаесет момчиња. Тој настан во нашата историја се памети како – Масакр во Ваташа.
Тие 12 момчиња не беа генерали. Не беа команданти. Не беа луѓе што ја проживеале младоста.
Ова се нивните имиња: Перо Видев, 15 години, Ванчо Гурев 19, Данко Давков 17, Илија Димов 17, Ристо Ѓондев 17, Блаже Ицев 20, Пане Мешков 17, Герасим Матаков 17, Ферчо Попѓорѓиев 25, Васо Хаџиjорданов 27, Диме Чекоров 20 и Пане Џунов 17 години.
Беа ученици, другари, синови. Момчиња кои сакале да живеат, да се смеат, да се вљубуваат, да создаваат семејства и да ја дочекаат слободата за која сонувале.
Наместо тоа, куршумите ја прекинале нивната иднина.
Во тој јунски ден не биле убиени само дванаесет младинци. Биле убиени дванаесет можни животи. Дванаесет семејни приказни што никогаш не се случиле. Дванаесет старости што никогаш не дошле. Дванаесет дедовци кои никогаш не ги прегрнале своите внуци.
Осумдесет и три години подоцна, нивните имиња сè уште одекнуваат посилно од истрелите што требало да ги замолчат.
Затоа Ваташа не е само историски настан.
Ваташа е опомена дека слободата има цена.
Дека омразата секогаш носи смрт.
И дека народ кој ги заборава своите деца-маченици ризикува да ја заборави и сопствената историја.
Денеска ќе бидат положени цвеќиња.
Ќе се одржат говори.
Ќе се прочитаат нивните имиња.
Но најважно е да не ги паметиме како бројка во учебник.
Да ги паметиме како дванаесет момчиња што никогаш не добија можност да остарат.
Историјата сепак ќе запише:
Масакр во Ваташа – крвав настан што се случил на 16 јуни 1943 година кога биле стрелани 12 младинци од селото Ваташа во близина на Моклиште кај месноста „Чаир“, на 2 км оддалеченост од Ваташа. Колежот го извршила бугарската воjска и полициски одреди на чело со капетан Борис Жеглов, поручник Борис Костов и подофицер Петко Опреков под команда на полковник Љубен Апостолов, командант на 56. велешки пешадиски полк од Петтата бугарска армија.
