Skip to content
Во срцето на турската Кападокија, под една сосема обична населба, се крие еден од најневеројатните инженерски подвизи на древниот свет. Осумдесет и пет метри под земјата, без сончева светлина, постои град што со векови можел да прехрани, заштити и сокрие околу 20.000 луѓе. Неговото име е Деринкују.
Има места што не се гледаат од далеку. Немаат импозантни кули, ниту спектакуларни фасади. Над нив минуваат автомобили, деца си играат по улиците, а туристите фотографираат обични куќи без да претпостават дека токму под нивните нозе се наоѓа вистински подземен мегалополис.
Така изгледа Деринкују – најголемиот досега откриен подземен град во Турција, сместен во регионот Кападокија.
На прв поглед, градчето изгледа како секое друго во централна Анадолија. Но, под него започнува лавиринт што се спушта речиси 85 метри во земјата, распослан на најмалку 18 нивоа, со стотици простории, ходници и скриени премини.
Најневеројатно од сè е што модерниот свет речиси случајно го откри.
Од исчезнати кокошки до археолошко чудо
Приказната звучи како почеток на роман.
Во 1963 година, жител на Деринкују реновирал подрум во својата куќа. Забележал дека кокошките постојано исчезнуваат низ мала пукнатина во ѕидот. Кога го урнал ѕидот за да види што има зад него, открил тесен премин кој водел кон уште една просторија. Потоа уште една. И уште една.
Така случајно бил откриен град што со векови бил заборавен.
Подземен свет со сè што му е потребно на човекот
Деринкују не бил само засолниште.
Тој бил целосен град.
Во него имало кујни, складишта за жито, визби, штали за животни, училишта, простории за производство на вино и масло, цркви, капели, па дури и места за собирање на жителите.
Најимпресивни се системите за вентилација. Повеќе од педесет вертикални шахти обезбедувале свеж воздух до најдолните катови, а дел од нив служеле и како бунари за вода. Благодарение на тоа, илјадници луѓе можеле да останат под земја со недели, па и месеци, без да излезат на површината.
Град што можел да се затвори како тврдина
Безбедноста била врвен приоритет.
Секој важен премин можел да се затвори со огромни кружни камени врати, тешки неколку стотици килограми. Тие се придвижувале само однатре, што практично го правело градот непробоен за напаѓачите.
Дури и ако непријателот успеел да влезе на првото ниво, останатите делови можеле целосно да се изолираат.
Тесните и ниски ходници, пак, биле намерно проектирани така што напаѓачите морале да се движат еден по еден.
Кој го изградил?
Тука започнува мистеријата.
Историчарите сметаат дека првите простории можеби биле ископани уште во VIII или VII век пред нашата ера, веројатно од Фригијците, наследници на Хетитите. Подоцна, градот бил значително прошируван во византискиот период, кога христијанските заедници го користеле како засолниште од честите арапски походи.
Иако денес е достапен за посетители, археолозите веруваат дека само мал дел од комплексот е целосно истражен.
Не е единствениот
Деринкују е најпознатиот, но не и единствениот подземен град во Кападокија.
Во регионот се откриени повеќе од 200 подземни населби, а некои археолози претпоставуваат дека дел од нив некогаш биле поврзани со долги тунели.
Тоа покажува дека животот под земја не бил исклучок, туку внимателно развиена стратегија за преживување во едно време кога војните, освојувањата и прогоните биле секојдневие.
Кога каменот станува град
Кападокија е создадена од вулкански ерупции пред милиони години. Мекиот вулкански туф лесно се обработува, но по изложувањето на воздух станува цврст и стабилен. Токму оваа необична геологија им овозможила на древните жители да ископаат огромен подземен свет кој опстанал повеќе од две илјади години.
Подземен град што нè потсетува колку е издржлив човекот
Во време кога модерните градови зависат од електрична енергија, интернет и сложена инфраструктура, Деринкују сведочи дека луѓето уште пред две илјади години успеале да изградат функционален град под земја.
Не за луксуз.
Туку за преживување.
И можеби токму затоа ова место не е само туристичка атракција, туку потсетник дека најголемите човечки градби понекогаш не се оние што се издигнуваат кон небото, туку оние што тивко се кријат под нашите нозе.
