Skip to content
Еден месец по труењето во Гостивар, наместо целосен јавен извештај и јасно утврдена одговорност, јавноста доби фотографија од претставници на институциите пред чешма со чаши вода. Случајот повторно ги отвора прашањата за спорните пумпи, контролата на водата и постапувањето на институциите во деновите кога граѓаните почнаа да се разболуваат.
Според објавените информации, спорните пумпи биле поставени на 25 јуни, а две од нив сè уште работеле за време на контролата на 16 јули. Само три дена претходно, на 13 јули, Центарот за јавно здравје Тетово ја оценил водата како безбедна, а истата ноќ биле регистрирани првите пациенти со симптоми на труење.
Токму оваа хронологија остава низа прашања на кои јавноста сè уште очекува одговор. Како водата можела да биде оценета како безбедна непосредно пред да почнат да се регистрираат случаи? Кој ги контролирал пумпите? Кој ги добивал резултатите од анализите и зошто граѓаните не биле навреме информирани?
Дополнително, според објавените информации, екипа на Институтот за јавно здравје испратена по налог на јавен обвинител била попречувана при обидот да земе мостри. Засега јавноста нема целосен одговор кој ја попречувал работата на екипата и дали за тоа некој сноси одговорност.
Дополнителна критика се однесува и на реакцијата на здравствените власти. Министерот за здравство Сашо Клековски јавно се огласил на 18 јули, пет дена по регистрирањето на првите случаи, што повторно го отвори прашањето за брзината на институционалната реакција во кризни ситуации.
Во меѓувреме, за случајот беа приведени три раководни лица од „Комуналец“. Нивната евентуална вина треба да ја утврдат Обвинителството и судот, но тоа не може да биде замена за целосно утврдување на одговорноста во целиот синџир на институционално постапување.
Прашањето не е дали денес водата е исправна. Прашањето е што се случило во деновите кога системот бил под ризик и зошто механизмите за контрола не реагирале навреме.
Фотографијата со чашите вода може да испрати порака дека состојбата е нормализирана. Но, една фотографија не може да ги замени извештаите, лабораториските анализи и одговорите за тоа кој знаел што се случува и кога знаел.
Граѓаните имаат право да знаат не само дека водата денес е безбедна, туку и како дошло до кризата, како институциите реагирале и што ќе биде направено за ваков случај да не се повтори.
