Skip to content
Можете да уживате во истите филмови, а секој разговор за политика да ви завршува со расправија. Или да имате различни хобија, а лесно да се разбирате за важните работи. Колку сличност навистина ѝ е потребна на една врска?
Студија на психологот Марта Ковал, објавена во Journal of Research in Personality, ги анализирала одговорите на 41.606 луѓе во врска од 74 земји. Испитаниците ги оценувале сопствените и партнерските особини, како и блискоста, страста, посветеноста и задоволството од односот.
Поголемите разлики во политичките убедувања биле поврзани со помало задоволство од врската. Кај љубезноста и физичката привлечност, пак, позадоволни биле испитаниците што партнерот го оценувале повисоко од себе. Чувството дека покрај себе имаат особено љубезна или привлечна личност се издвоило како позначајно од самото совпаѓање.
Сепак, одговарал само еден член од секој пар. Затоа студијата зборува за тоа како луѓето се доживуваат себеси и партнерот. Таа не утврдува кој навистина е пољубезен или попривлечен, ниту дали позитивната слика го зголемува задоволството или задоволните луѓе го гледаат партнерот попозитивно.
Прашањето за сличностите се истражува со децении. Во анализа од 2010 година, научниците користеле податоци за брачни парови од Австралија, Обединетото Кралство и Германија. Ги разгледувале особините на секој сопружник и нивното меѓусебно совпаѓање.
Откако ги зеле предвид особините на двајцата, сличноста објаснувала помалку од 0,5 отсто од разликите во задоволството од врската и животот. Поголема улога имале индивидуалните особини. Кај партнерот особено се издвојувале соработливоста и разбирањето, совесноста и емоционалната стабилност.
Тоа ја прави помалку убедлива идејата дека добриот партнер треба да биде наша копија. Двајца луѓе можат да бидат многу слични, а особините што ги споделуваат да не им го олеснуваат заедничкиот живот. Самото совпаѓање кажува помалку отколку кога ќе погледнеме во што се совпаѓаат.
Интересен поглед понудило и истражувањето на Сандра Мареј и нејзините соработници од 1996 година. Во него двајцата партнери пополнувале прашалници трипати во текот на една година.
Оние што на почетокот имале поидеализирана, позитивна слика еден за друг подоцна пријавувале поголем пораст на задоволството и намалување на конфликтите и сомнежите. Нивните врски имале и поголема веројатност да продолжат. Начинот на кој го гледале партнерот бил поврзан со тоа како се развивал односот во следните месеци.
Овие истражувања нудат покорисно прашање од едноставното „колку сме исти“. Во што се согласуваме, кои разлики ни создаваат тешкотии и што цениме кај другиот? За одговорот вреди да се погледне подалеку од заедничката листа со омилени песни.
