Skip to content
Говорот што Џулија Гилард го одржа во австралискиот парламент во 2012 година повторно стана предмет на политичка расправија. Поранешниот премиер Тони Абот, кому Гилард му се обрати во тогашниот настап, сега оценува дека говорот бил претеран и неоправдан.
Во телевизиска емисија на австралиската јавна радиодифузија АБЦ, двајцата политичари се навратиле на судирот што стана еден од најпрепознатливите моменти во расправите за сексизмот во политиката.
Настапот на Гилард од 9 октомври 2012 година стана препознатлив затоа што тогашната премиерка директно ја оспори позицијата на својот политички противник да ѝ држи лекции за односот кон жените. Во Австралија говорот првично се толкувал и низ дневнополитичката криза, но подоцна добил многу пошироко значење во расправите за сексизмот.
Повод за повторното отворање на темата е телевизиски документарен формат на австралиската јавна радиодифузија, во кој учесниците се навраќаат на настанот. Абот изјавил дека неговите постапки тогаш биле погрешно претставени и дека критиката од Гилард била претерана. Со тоа повторно ја отвора дилемата дали говорот бил оправдан политички одговор или преголема реакција.
Говорот следел за време на кризата околу претседателот на парламентот Питер Слипер, кој бил под притисок по обвинувања за сексуално вознемирување и објавени навредливи пораки. Абот барал негово заминување и употребил формулација што Гилард ја поврзала со претходните навреди упатени кон неа.
Гилард објаснила дека долгогодишните коментари и однесување што ги сметала за сексистички ја навеле остро да реагира. Во својот говор јавно одбила да прифати лекции за сексизам и мизогинија од Абот. Снимката се проширила далеку над австралиската политика.
Гилард, пак, се повикува на наталожено искуство со навредливи коментари и двојни стандарди. Важната разлика во нивните позиции е што едната страна го гледа говорот низ конкретниот парламентарен судир, додека другата го поврзува со пошироката атмосфера во која работела првата жена премиер на земјата.
Приказната и денес е релевантна зашто покажува дека јавниот суд за сексизмот не зависи само од изговорените зборови, туку и од контекстот, политичката моќ и искуствата на жените на јавни функции. Сепак, различните оценки на учесниците треба да останат јасно атрибуирани.
Абот и денес тврди дека не ги третирал жените поинаку и ја брани својата тогашна позиција. Несогласувањето покажува дека историскиот говор е и натаму предмет на спротивставени толкувања за стандардите според кои се оценуваат жените на високи функции.
