Речиси шест месеци протестите во Тирана бараат оставка од премиерот Еди Рама, но движењето сè уште нема јасно оформена политичка алтернатива. Активисти и аналитичари сметаат дека искуството од Србија, каде студентските протести прераснаа во политичко организирање, може да биде пример за албанското движење, но предупредуваат дека разликите се значајни.
Според Радио Слободна Европа (РСЕ), протестите во Албанија почнаа во мај како граѓанско движење против туристички проект во Звернец, кај Валона, поврзан со Џаред Кушнер. Во октомври им се приклучија студенти и универзитетски професори, а незадоволството се прошири кон пошироки критики за владеењето на Рама.
Активистката Жаклин Лекатари вели дека демонстрантите внимателно ги следеле методите на српските студентски протести, вклучително и блокадите, организацијата и начините за мобилизирање поширока поддршка. Особен интерес предизвикал обидот на српските студенти протестот да го претворат во политичка алтернатива.
Корупцијата, според Лекатари, е заеднички именител што во Албанија обединил различни групи, и покрај нивните идеолошки разлики.
Сепак, аналитичарот Бен Андони оценува дека албанското движење сè уште нема организациска структура и политичка зрелост каква што, според него, се развила во Србија. Тој предупредува дека студентите во Албанија не се во центарот на политичкото организирање во иста мера, додека опозицијата и другите групи имаат поголема улога.
Еден од главните предизвици е да се надмине барањето за оставка на Рама и да се формулира јасна визија за тоа што би следувало потоа. Демонстрантите бараат и преодна техничка влада, промени во изборниот систем, укинување одредени закони и нов општествен договор меѓу граѓаните и државата.
Но, дел од учесниците стравуваат дека поврзувањето на протестите со традиционалните политички партии може да ја наруши нивната независност и да ја намали довербата меѓу демонстрантите.
Заклучокот во анализата на РСЕ е дека масовните протести можат да создадат политички притисок, но за да прераснат во одржлива алтернатива потребни се организација, заедничка програма и доверба — услови што албанското движење допрва треба да ги изгради.

