Дете тепано во училиште во Прилеп, нападот бил сниман со телефон

Нов случај на врсничко насилство ја вознемири јавноста, откако родител пријавил дека неговото малолетно дете било физички нападнато од соученици за време на час по физичко образование, а еден од учениците го снимал нападот со мобилен телефон. Случајот бил пријавен во ОВР Прилеп на 14 мај во 14:30 часот, а според полициските информации, настанот се случил пред околу две недели.

Во досега објавените информации не се соопштуваат детали за училиштето, возраста на учениците, видот на повредите или околностите што му претходеле на нападот. Тоа е важно за заштита на малолетниците, но не ја намалува тежината на случајот. Училиштето треба да биде место каде детето е безбедно, а не простор во кој насилството се случува пред очите на други ученици.

Особено вознемирувачки е делот дека нападот бил сниман со телефон. Во такви случаи, насилството не завршува со физичкиот напад. Снимката може да стане второ понижување за детето, да се препраќа меѓу ученици, да се користи за исмевање и да ја продолжи траумата и по завршувањето на часот.

Надлежните служби најавиле дека преземаат мерки за расчистување на случајот. Во оваа фаза, постапката треба да утврди кој учествувал во нападот, кој снимал, дали снимката се ширела и дали за време на часот имало навремена реакција од возрасно лице задолжено за безбедноста на учениците.

Истиот ден во Прилеп бил пријавен уште еден напад врз малолетник. На 15 мај во 01:15 часот, лице од Прилеп пријавило дека неговиот малолетен внук бил физички нападнат од женско лице. И за овој случај е наведено дека се работи на расчистување.

Овие случаи повторно ја отвораат болната тема за врсничкото насилство во училиштата. Проблемот не е само во ударите, туку и во молкот околу нив. Кога деца гледаат насилство, а некој го снима наместо да повика помош, тоа покажува дека училиштето, семејството и институциите мора многу порано да реагираат.

Потребни се јасни протоколи, активни стручни служби и одговорност од сите страни. Наставниците треба да имаат механизам да препознаат ризик, родителите да не ги релативизираат постапките на децата, а институциите да реагираат пред снимката да стане единствениот доказ дека системот задоцнил.