Skip to content
Пензиската реформа на Мерц отвори нова бура во Германија, откако владата најави широк пакет мерки за пензии, даноци, труд и економска конкурентност, а германските граѓани сè погласно покажуваат дека не веруваат оти реформата ќе им донесе посигурна старост. Во земја која старее, а работната сила се намалува, планот на канцеларот Фридрих Мерц треба да го стабилизира системот, но за многумина звучи како предупредување дека пензијата ќе се оддалечува сè повеќе.
Германската влада го претстави реформскиот пакет како обид да ја врати економијата на патека на раст и да ги направи социјалните системи поодржливи. Во делот на пензиите, планот предвидува капитално финансиран елемент во државниот пензиски систем и постепено поврзување на возраста за пензионирање со животниот век.
Но, токму пензиската реформа ја погоди најчувствителната точка во германското општество. Според ARD-Deutschlandtrend, довербата во реформскиот курс на владата е слаба, а голем дел од предлозите што значат поголеми товари, кратења или подоцнежно пензионирање наидуваат на силен отпор кај граѓаните. Особено непопуларни се идеите за укинување или ограничување на можностите за предвремено пензионирање.
Главната причина е демографијата. Германија има сè повеќе пензионери и сè помалку работници што плаќаат придонеси. Тоа ја зголемува цената на системот и ја турка владата кон мерки што политички звучат опасно: подолг работен век, поголема врска меѓу пензионирањето и животниот век и нови начини за финансирање преку капиталните пазари.
За владата на Мерц, ова е економска нужност. За голем дел од Германците, тоа е страв дека сигурната пензија станува сè понедостижна. Особено чувствителна е пораката до луѓето што работат физички тешки професии, каде идејата за работа до повисока возраст не изгледа како техничка реформа, туку како директен удар врз здравјето и достоинството.
Реформата доаѓа и во политички тежок момент за владејачката коалиција. Анкетите покажуваат ниска доверба во владата и растечко незадоволство од нејзината способност да ги стабилизира социјалните системи и економијата. Тоа ја прави пензиската дебата повеќе од финансиска пресметка: таа станува тест дали граѓаните веруваат дека владата знае што прави.
На хартија, планот треба да спречи пад на пензиите и голем раст на придонесите. Во јавноста, пак, тој се чита како предупредување дека идните генерации ќе плаќаат повеќе, ќе работат подолго и ќе имаат помалку сигурност дека пензискиот систем ќе им врати доволно кога ќе остарат.
Затоа германската пензиска реформа веќе не е само германска тема. Таа е сигнал за цела Европа, каде стареењето на населението, недостигот од работници и притисокот врз јавните буџети стануваат заедничка криза. Ако Германија, најголемата економија во ЕУ, не може лесно да го реши прашањето на пензиите, тогаш остатокот од континентот внимателно ќе гледа колку болно ќе биде тоа решение.
