Skip to content
Кој министер треба да остане, а кој да замине од Владата? Ова е прашањето што повторно се отвора откако премиерот Христијан Мицкоски најави дека реконструкцијата на Владата треба да се формализира до крајот на месецот, а списокот со новиот владин состав најдоцна до 1 јули да се најде пред пратениците во Собранието. Додека партиските партнери разговараат за ресори, имиња и позиции, за граѓаните поважно е нешто друго: кој навистина покажа резултати, а кој треба да ја плати политичката цена за слабата работа.
Реконструкцијата на Владата официјално се претставува како процес што треба да донесе подобра динамика, посилни реформи и поефикасно спроведување на владината програма. Но секоја реконструкција има и друга страна. Таа е признание дека нешто во досегашното функционирање не било доволно добро или дека одредени ресори не го испорачале она што се очекувало од нив.
Мицкоски засега не открива конкретни имиња. Тој вели дека, во интерес на процесот, нема да коментира кадровски комбинации, но потврди дека се разгледуваат различни опции, вклучително и промени на ресори. Тоа значи дека јавноста сè уште не знае кој ќе остане во Владата, кој ќе биде заменет и дали реконструкцијата ќе биде ограничена само на неколку министерски позиции или ќе донесе посериозно преместување на политичката тежина во кабинетот.
Од ВЛЕН порачуваат дека реконструкцијата не треба да се разбере само како замена на поединци на позиции, туку како инструмент за забрзување на реформите и за давање нов импулс на процесите што се во интерес на граѓаните. Тоа е политички коректна формулација, но токму тука почнува вистинското прашање: како се мери реформски импулс ако јавноста не види јасно кој работел добро, кој потфрлил и зошто некој се заменува?
Граѓаните најчесто не ја следат реконструкцијата како партиска шаховска табла. Тие ја мерат преку секојдневието: дали има подобро здравство, побрзи услуги, поефикасна администрација, поквалитетна инфраструктура, подобра економска сигурност, појасни политики за младите, земјоделците, работниците и компаниите. За нив, министерот не е само име во владина биографија, туку човек што треба да испорача резултат во ресорот што му е доверен.
Затоа оваа реконструкција не може да остане само зад затворени врати, во преговори меѓу ВМРО-ДПМНЕ, ВЛЕН и ЗНАМ. Ако власта вели дека процесот треба да донесе подобрување, тогаш логично е јавноста да праша: кој министер заслужува да остане затоа што покажал работа, а кој треба да замине затоа што не ги оправдал очекувањата?
Прашањето не мора да биде партиско. Може да биде едноставно граѓанско. Од кој министер сте најзадоволни досега? Од кој сте најразочарани? Кој ресор го почувствувавте како поефикасен, а каде работите стојат во место? Токму ваквата јавна оценка често е поискрена од партиските соопштенија и од внимателно избраните формулации за „нова динамика“.
Реконструкцијата, според најавите на Мицкоски, нема да застане само кај министрите. Во текот на летото треба да продолжи и кај директорските позиции, јавните претпријатија и подрачните единици. Тоа е важен дел од приказната, бидејќи граѓаните многу почесто се судираат со системот на шалтер, во јавна установа, во локално претпријатие или во подрачна канцеларија, отколку директно со министерски кабинет.
Ако промените навистина одат „длабински“, како што најавува премиерот, тогаш тие треба да покажат дали власта планира само политичка ротација или реална проверка на учинокот. Директорските места во јавните претпријатија и локалните институции со години се најчувствителниот дел од секоја власт, затоа што токму таму партиската лојалност најчесто се судира со потребата од професионално управување.
Опозицијата веќе ја нарекува најавената реконструкција политичка козметика и театар, тврдејќи дека нема да донесе вистинска промена. Тоа е очекувана политичка реакција, но тежината на реконструкцијата нема да ја одреди опозициската критика, туку тоа дали по неа граѓаните ќе видат подобра работа на институциите.
За власта, ова е шанса да покаже дека реконструкцијата не е само начин да се задоволат коалициските партнери или да се освежи владината слика. За министрите, тоа е тест на резултати. За директорите, предупредување дека и пониските ешалони ќе бидат ставени под лупа. За граѓаните, можност да кажат кого би задржале, кого би замениле и кој ресор најмногу ги разочарал.
До 1 јули треба да се знае новиот владин состав. Дотогаш ќе се зборува за имиња, ресори и коалициски договори. Но вистинското прашање останува надвор од партиските состаноци: дали реконструкцијата ќе донесе промена во работата на Владата или само нов распоред на истите политички позиции?
