Skip to content
Нов Клинички центар повторно се отвори како едно од најчувствителните здравствени прашања во земјата, откако директорот на Фондот за здравствено осигурување Сашо Клековски оцени дека во моментов таков проект нема да биде неопходен ако болничкиот систем подобро се организира, пациентите се распределуваат според сложеноста на случаите, а постојните капацитети се искористат поефикасно.
Клековски, презентирајќи го извештајот за болничко лекување за 2025 година, посочи дека во 63 здравствени установи биле регистрирани околу 194 илјади болнички лекувања, со просечен престој на пациентите пократок од пет дена. Неговата теза е дека системот располага со објекти, кадар и стручни лица, но дека проблемот е во организацијата, а не само во тоа дали ќе се изгради нова зграда.
Според директорот на ФЗО, дел од здравствените услуги треба да се вршат во општите болници, посложените случаи да се третираат во клиничките болници во Штип, Битола и Тетово, а само најтешките пациенти да се упатуваат во Скопје. Тој предупреди и дека „нови пари нема да има“, па здравството, без големи промени во фискалната политика, ќе мора подобро да го искористи тоа што веќе го има.
Оваа изјава не е изолиран став, туку дел од подолга промена во размислувањето за здравствената инфраструктура. Клековски уште претходно зборуваше дека идејата за нов Клинички центар е паузирана, бидејќи населението старее, демографијата се менува, а дел од постојните капацитети не се користат доволно. Во таа логика, ГОБ „8 Септември“ се гледа како болница со најголем потенцијал за растоварување на скопскиот Клинички центар.
Но, Владата и Министерството за здравство досега не зборуваа со еден целосно затворен став. Министерот за здравство Азир Алиу во интервју за Радио Слободна Европа рече дека за нов Клинички центар во Скопје се разгледуваат три опции: интервенција во постојниот Клинички центар, изградба на целосно нов центар на нова локација или развој на комплекс околу „8 Септември“. Според него, одлуката треба да ја донесат експерти по анализа на инфраструктурата, процесите, финансиската рамка и поврзаноста со клиничкиот, административниот и академскиот дел.
Премиерот Христијан Мицкоски, пак, во повеќе наврати најавуваше дека нов Клинички центар останува дел од владините планови. Во 2024 година, пред изборите, тој зборуваше дека приоритет ќе биде изградба на нов Клинички центар во Скопје и во Штип. Во 2025 година најави дека скопскиот Клинички би бил дел од втората фаза на договорот со Обединетото Кралство, по проектите за Штип, Кичево и Тетово, и тврдеше дека новото решение би било поевтино од проектот што го промовираше претходната власт.
Подоцна, Мицкоски јавно ја посочи локацијата кај ГОБ „8 Септември“ како најсоодветна за нов Клинички центар, поради пристапот до гас, сообраќајната инфраструктура и можноста за надградба. Но, тој истовремено нагласи дека тоа е негов личен став и дека конечните информации ќе дојдат по дополнителни анализи.
Така, прашањето „ни треба или не ни треба нов Клинички центар“ веќе нема едноставен политички одговор. Едната линија вели дека Македонија мора конечно да добие нова современа здравствена инфраструктура. Другата линија, која сè погласно доаѓа од ФЗО, вели дека без реорганизација, регионализација и подобро користење на постојните болници, и нова зграда може да стане само скап симбол на стар проблем.
Во суштина, спорот не е само архитектонски, туку системски. Ако пациентите и натаму се туркаат кон Скопје за услуги што може да се добијат во Штип, Битола, Тетово или „8 Септември“, тогаш новиот Клинички центар нема да го реши главниот дефект. Ако, пак, постојните капацитети не можат да ја понесат тежината на современо терциерно здравство, тогаш одложувањето повторно ќе ја остави земјата со истата стара дилема.
