Skip to content
На само неколку дена пред првата годишнина од пожарот во дискотеката „Пулс“, во кој загинаа 63 лица, а околу 200 беа повредени, Владата од Кочани најави инфраструктурни инвестиции вредни 5,5 милиони евра. Тајмингот на пораката е политички речит сам по себе: додека градот се подготвува за денови на сеќавање, жалост и одбележување на трагедијата, централната власт отвора градилишта и зборува за нов лик на Кочани.
Според владината најава, станува збор за три проекти што веќе почнуваат: влезен булевар, мост на Кочанска Река и потисен цевковод за подобро водоснабдување и чиста вода за поголем дел од градот. За булеварот се најавени околу 2 милиони евра, за мостот околу 350.000 евра, а за водоводниот проект околу 1,1 милион евра, со рокови од една до една и пол година. Дополнително, вицепремиерот Александар Николоски рече дека кога ќе се соберат и други тековни зафати, вкупната вредност на инвестициите во кочанската инфраструктура достигнува 5,5 милиони евра.
Формално, ова е порака за развој. Но суштински, таа доаѓа во момент кога Кочани не бара само асфалт, мостови и цевки, туку и одговор на многу потешки прашања: што научи државата од трагедијата, кој сноси одговорност и дали правдата ќе стигне до крај. Кога инвестициите се соопштуваат во ваков емотивен и историски натоварен миг, тие лесно добиваат уште едно значење — обид државата паралелно да покаже грижа, присуство и контрола врз наративот во град што сè уште не ја залечил најголемата рана. Ова е проценка заснована на времето и контекстот на најавата.
Токму затоа и реченицата дека овие проекти „ќе го сменат ликот на градот“ звучи двосмислено. Да, Кочани има потреба од инфраструктура. Но по „Пулс“, градот не е само урбанистички запоставен простор што чека реконструкција. Тој е место на колективна траума, град во кој обнова без правда лесно може да личи на политичка козметика. Особено ако се знае дека државниот врв токму овие денови повторно е во Кочани, додека јавноста паралелно се соочува со судскиот процес и со првата годишнина од катастрофата.