Skip to content
Администрацијата на Доналд Трамп отвори привремена дупка во санкцискиот режим кон руската нафта, но пазарот не се смири. Наместо пораката од Вашингтон да ја оттурне кризата, цените на нафтата и натаму остануваат високи, што покажува дека стравот од поширок енергетски потрес е посилен од секое краткорочно олеснување за руските барели.
Она што САД навистина го направија не е целосно укинување на санкциите, туку 30-дневна дозвола за купување руска нафта и нафтени деривати што веќе се натоварени на бродови или останале заглавени на море. Лиценцата важи до 11 април, а според Ројтерс, мерката е донесена за да се стабилизира енергетскиот пазар разнишан од војната со Иран и кризата во Ормускиот теснец.
Но токму тука е суштината на проблемот. Пазарот очигледно не верува дека ова олеснување е доволно за вистински пресврт. Во тргувањето на 13 март, цената на Brent падна за 0,9 отсто на 99,54 долари за барел, но и покрај тој дневен здив, беше на пат кон неделен раст од 8 отсто. Reuters наведува и дека аналитичарите сметаат оти руската нафта не носи нови количини на пазарот, туку само намалува дел од логистичкото „триење“, додека главниот страв останува можната подолга загуба на снабдување од Блискиот Исток.
Со други зборови, Вашингтон пушта ограничен вентил за руска нафта, а пазарот и понатаму гледа кон Иран, Ормус и можните прекини во глобалните текови. Затоа пораката дека санкциите попуштаат не произведе вистинско смирување. Напротив, само потврди колку длабоко е влезен светот во енергетска нервоза во која и најсилната економија мора да посегне по политички непријатни потези за да спречи нов ценовен шок.
Овој потег на Трамп отвора и пошироко прашање. Ако САД попуштаат дел од притисокот врз Русија за да ја држат нафтата под контрола, тогаш тоа значи дека геополитиката повторно ја победува принципиелноста. Европските сојузници веќе реагираа нервозно, оценувајќи дека војната на Блискиот Исток не смее да стане изговор за олабавување на санкциите кон Москва. Така, наместо стабилизација, Белата куќа доби нов фронт на критики, а цената на нафтата остана најдобар доказ дека пазарот не се смирува со политички сигнали, туку со вистинска сигурност на снабдувањето.