Skip to content
Македонските компании сè почесто бараат работници илјадници километри подалеку од земјата. Само од почетокот на 2026 година до 19 август, Агенцијата за вработување издала 1.837 позитивни мислења за ангажирање работници од Бангладеш, покажува истражувањето на „Слободен печат“, базирано на податоци добиени од Агенцијата за вработување.
Со тоа Бангладеш убедливо излегува на првото место меѓу државите од кои македонските работодавачи бараат работна сила.
Следува Турција со 1.257 издадени мислења, Непал со 787, Индија со 323 и Пакистан со 46.
Бројките не значат дека сите овие лица веќе работат во Македонија.
Агенцијата за вработување најпрво проверува дали се исполнети условите во однос на квотата и состојбата на пазарот на труд и издава мислење. Потоа МВР, доколку се исполнети и останатите законски услови, носи решение за регулиран престој по основ на работа.
Најмногу недостигаат градежници, работници во фабрики и угостители
Според податоците што Агенцијата ги доставила до „Слободен печат“, најголема побарувачка за странски работници има во градежништвото, преработувачката индустрија, хотелско-угостителскиот сектор и трговијата.
Тоа се токму секторите кои во изминатите години најчесто предупредуваа дека тешко наоѓаат работници во Македонија.
Причините се повеќеслојни. Дел од работоспособното население се иселува во земјите од Западна Европа, дел од домашните работници не ги прифаќаат понудените плати и услови, а во некои професии едноставно нема доволно кадар.
Резултатот е парадоксален пазар на труд.
На веб-страницата на Агенцијата за вработување има огласи за околу 11.000 слободни работни места, додека бројот на невработени е повеќекратно поголем.
90.000 невработени, а компаниите бараат луѓе во Бангладеш
Последните податоци на Државниот завод за статистика покажуваат дека во Македонија има 90.020 невработени лица.
Истовремено, 101.022 лица работат неформално, односно надвор од целосно регулиран работен однос. Повеќе од половина од нив, 51.487 лица, се во земјоделството, додека 17,2 отсто од неформално вработените работат во градежништвото.
Токму тука Сојузот на синдикатите на Македонија го отвора клучното прашање: дали Македонија навистина нема работници или нема доволно работници под условите што ги нудат компаниите?
Претседателот на ССМ, Слободан Трендафилов, за „Слободен печат“ посочува дека пред масовен увоз на работна сила треба да се анализираат платите, условите за работа, сигурноста на работното место и почитувањето на работничките права.
Од ССМ предупредуваат и дека странските работници не смеат да се користат како механизам за намалување на цената на трудот.
Синдикатот посочува уште еден парадокс: за привлекување работници од Непал, Бангладеш или други далечни земји, дел од работодавачите обезбедуваат сместување, храна и превоз, додека домашните работници често не добиваат слични дополнителни услови.
Квота од 10.000 дозволи, но не за 10.000 нови работници
За 2026 година Владата утврди квота од 10.000 работни дозволи за странски државјани.
Од нив, 9.750 се однесуваат на редовно вработување, 200 на упатени странски работници и 50 на сезонска работа.
Но и тука бројката треба внимателно да се чита.
Од 9.750 дозволи за редовно вработување, 4.500 се предвидени за нови работници, а 5.250 за продолжување на ангажманот на странци кои веќе работат во Македонија. Оттука, квотата од 10.000 не значи дека годинава во земјата ќе пристигнат 10.000 нови странски работници.
Минатата година Агенцијата за вработување издала 8.509 позитивни мислења, додека МВР одобрило 6.128 дозволи за привремен престој на странски работници.
Македонија извезува работници, па увезува други
Најголемиот парадокс останува непроменет.
Македонски граѓани заминуваат во Германија, Словенија, Хрватска и други европски држави по повисоки плати и подобри услови, додека домашните компании празните работни места ги пополнуваат со луѓе од Бангладеш, Непал, Индија и други азиски држави.
Тоа покажува дека проблемот не е само демографски.
Македонија несомнено губи работоспособно население и во одредени сектори реално нема доволно кадар. Но истовремено има десетици илјади невработени и над 100.000 луѓе кои работат неформално.
Затоа суштинското прашање не е дали треба да се дозволи странска работна сила. Во економија со недостиг на кадар, странските работници се нормален дел од пазарот и ќе стануваат сè поважни.
Прашањето е зошто земја со 90.000 невработени и над 100.000 неформално вработени мора сè подлабоко да бара работници во Азија.
Бангладеш можеби е новиот извор на работна сила за македонските компании, но бројките истовремено покажуваат дека вистинскиот проблем на домашниот пазар не е само недостатокот на луѓе. Тоа е и способноста на македонската економија да ги задржи, формализира и плати луѓето што веќе ги има.
