Skip to content
Шабан Трстена го освои олимпиското злато на 19 години, но, според неговото сведоштво, во Скопје го пречекале само дваесетина луѓе. Во септемвриското интервју за „25 минути“ со новинарката Биљана Секуловска, снимено во неговиот дом, борачот раскажува за подготовките за Лос Анџелес во 1984 година, одрекувањата и дисциплината што ги смета за пресудни за успехот.
Меѓу медалите, пехарите и спомените што ги чува во својот домашен музеј, Трстена се навраќа на кариерата во која, како што наведува, остварил 715 победи. Зад тие резултати стоеле години тренинзи и секојдневни обврски што почнал да ги прифаќа уште како дете.
Со борењето се запознал на 12 години, кога неговиот брат го однел во салата „Партизан“. Гледајќи ги постарите борачи, посакал и самиот да стане шампион. Негов идол бил Мухамед Али, чија самодоверба и борбеност му оставиле силен впечаток.
„Талентот е само 1%. Сите останати 99% се работа, жртва и дисциплина“, вели Трстена.
Раскажува дека додека неговите врсници оделе во дискотеки, тој трчал и тренирал. Успехот, според него, барал постојана работа, а очекувањето дека некој ќе стане шампион преку ноќ или благодарение на среќата било неспоиво со неговиот пристап кон спортот.
Олимписките игри во Лос Анџелес ги памети и по тешкото намалување на тежината. Според неговото сеќавање, од 64 килограми морал да стигне до 52 за да настапи во својата категорија. Во интервјуто го опишува притисокот од подготовките, ограничувањата во исхраната и чувството додека ги гледал другите спортисти како јадат и се забавуваат.
На турнирот настапил за Југославија, а меѓу противниците што ги совладал бил Јапонецот Јуџи Такада, олимписки шампион од 1976 година и четирикратен светски првак. Трстена зборува за неизвесноста пред решавачките борби и за психолошкиот товар што го носел како млад спортист на најголемото натпреварување.
По освојувањето на златото, радоста ја изразил со салто-скокови на тепихот. Имало и поинакви моменти по триумфот. Како што раскажува, во Белград немало официјален пречек, а еден спортист му подарил цвет. Во Скопје го дочекале околу 20 луѓе, меѓу кои и членовите на неговото најблиско семејство.
Во разговорот се навраќа и на борба од тинејџерските години во која, според неговото сведоштво, губел со 2:8, а на крајот победил со 18:10. Тој пресврт го издвојува како пример за важноста да се остане во борбата и кога резултатот изгледа тешко достижен.
Посебно значење им дава на тренерите што го воделе низ кариерата. По Лос Анџелес продолжил да освојува медали, меѓу кои олимпиското сребро во Сеул во 1988 година. Двапати станал европски шампион, во 1984 и во 1990 година, а на Медитеранските игри освоил три злата, во 1983, 1987 и во 1991 година.
Трстена во интервјуто критички зборува и за олимписките настапи со специјални покани, без исполнета квалификациска норма. Неговиот став е дека спортистите треба да одат на Игрите подготвени да се борат за висок пласман и медал, со амбиција што го надминува самото учество.
