Skip to content
Социјално менторство во изминатата година донесе 53 вработувања за корисници на гарантирана минимална помош во осум градови во Македонија, покажувајќи дека луѓето кои се најдалеку од пазарот на труд не бараат само оглас за работа, туку поддршка, водење и систем што нема да ги остави сами на првата пречка.
Втората генерација социјални ментори за работна интеграција беше сертифицирана по едногодишна работа со корисници во Скопје, Тетово, Струга, Битола, Прилеп, Куманово, Кочани и Виница. Програмата ја спроведува „Паблик“, во рамки на проектот за активирање на пазарот на труд на корисници на гарантирана минимална помош.
Бројките покажуваат дека моделот не останал само на обука и добра намера. Вработени биле 53 лица, кај 67 биле подобрени вештините за вработување, а 83 проценти од вработените успеале да се задржат на работните места. Тоа е важен податок, бидејќи најтешкиот дел за ранливите категории често не е само да најдат работа, туку да останат во работен процес.
Најголем дел од вработувањата, 86,6 проценти, се реализирани во приватниот сектор. Во граѓанскиот сектор и преку самовработување се реализирани по 5,7 проценти, а во јавниот сектор 1,9 проценти.
Но, програмата отвора и посериозно прашање: зошто дел од луѓето не можат да влезат на пазарот на труд и кога сакаат да работат? Како пречки се посочуваат недостигот на грижа за деца, стари лица и лица со попреченост, како и недоволен организиран транспорт.
Токму затоа социјалното менторство не е класично посредување за работа. Тоа е мост меѓу институциите, луѓето и работодавачите, со индивидуална поддршка што ги препознава реалните животни пречки. Ако Македонија сака поголема вработливост меѓу ранливите категории, ваквиот пристап не треба да остане проектна приказна, туку дел од редовната социјална политика.
