Skip to content
Четири часа сон можат да бидат доволни за мал број луѓе со ретки генетски варијанти што ја намалуваат нивната природна потреба за спиење. Истражувачите од Универзитетот на Калифорнија во Сан Франциско проучуваат семејства чии членови се будат одморени по четири до шест часа, во обид да утврдат како функционира оваа наследна особина.
Еден од примерите што ги претставува Би-би-си е Ејми Пју Бернард, професорка по имунологија на Универзитетот во Колорадо. Обично легнува околу 22 часот и се буди во 4.30, полна со енергија. Понекогаш спие само пет часа, но и тогаш успева да ги заврши утринските активности и да почне со работа. Сличен образец на спиење имаат нејзините татко и брат.
Според Би-би-си, во 2019 година Бернард испратила примерок од крв до истражувачкиот тим и дознала дека носи генетска варијанта поврзана со природно краток сон. Тоа ѝ помогнало да разбере зошто се буди рано и зошто не може да спие подолго, дури и кога има можност.
Тимот на генетичарката Јинг-Хуи Фу со години истражува како наследните разлики влијаат врз спиењето. Во 2009 година научниците идентификувале мутација во генот DEC2 кај членови на семејство на кои природно им бил потребен пократок сон. Подоцна откриле и други генетски варијанти поврзани со оваа особина.
Научниците испитуваат и дали некои од овие варијанти обезбедуваат заштита од последиците на недоволното спиење. Во истражување објавено во 2019 година, глувци со една таква мутација спиеле пократко и покажале отпорност на нарушувањата на памтењето што вообичаено го придружуваат недостигот од сон. Резултатите од животински модели, сепак, не докажуваат дека истата заштита кај луѓето важи за сите здравствени ризици.
За повеќето луѓе потребите се поинакви. Американската Национална фондација за спиење препорачува меѓу седум и девет часа сон за возрасните од 26 до 64 години, наведува Би-би-си.
Дополнителен проблем е што чувството на будност не покажува секогаш колку добро функционира мозокот. Во истражување на Ханс ван Донген и неговите колеги, здрави возрасни лица имале ограничено време за спиење во текот на две недели. Кај групите со четири или шест часа постепено се влошувале резултатите на тестовите за внимание и други умствени способности. Нивната субјективна поспаност, меѓутоа, не го следела размерот на влошувањето: на крајот се чувствувале само малку поспани.
Истражувањата на природно краткиот сон отвораат можност за идни терапии против последиците од недоволното спиење. Пред таква примена, научниците треба да утврдат кои механизми обезбедуваат заштита и дали нивното менување би предизвикало несакани долгорочни последици.
