Skip to content
Шеснаесет човечки мумии, мумифицирано куче и остатоци од уште најмалку четири лица им помогнаа на археолозите да реконструираат како Египќаните ги менувале погребните обичаи во текот на стотици години. Она што на прв поглед изгледало како преполна и хаотична гробница, всушност криело внимателен ред и постепена промена на ритуалите од 25. династија до Птоломејскиот период.
Откритието доаѓа од Тебанската гробница 209, позната како TT 209, во некрополата спроти денешен Луксор. Истражувањето е објавено на 18 август во научното списание Frontiers in Environmental Archaeology.
Археолозите се фокусирале на една странична комора во гробницата, која била користена и повторно отворана со векови.
Најстарите погребувања биле значително поиндивидуализирани. Телата биле поставувани во ковчези, биле просторно одвоени и покрај нив имало амајлии, погребни мрежи, садови и други предмети кои укажуваат дека дел од покојниците имале висок општествен статус.
Докази за поместување и нарушување на положбата на две мумифицирани лица во латералната комора 3 (Фотографија: д-р Џаред Карбајо-Перез)
Но со текот на времето просторот станувал сè пополнет.
Наместо секој нов покојник да добива посебен простор и ковчег, мумифицираните тела почнале внимателно да се поставуваат во слободните делови од комората, а подоцна и едно врз друго.
Истражувачите утврдиле преклопување на телата кај околу две третини од погребувањата во комората. Во еден дел од гробницата четири човечки мумии и едно мумифицирано куче биле поставени едни над други.
Но научниците нагласуваат дека тоа не било хаотично натрупување на починати.
Напротив, секое ново погребување било приспособувано на телата кои веќе се наоѓале во комората. Постарите мумии останувале дел од просторот и директно влијаеле врз тоа каде и како ќе биде поставено следното тело.
Се менувала и положбата на телата.
Кај дел од подоцнежните погребувања рацете биле прекрстувани преку градите, во положба што египтолозите ја поврзуваат со Озирис. Истражувачите откриле и исправено поставени садови покрај мумии без ковчези, што може да укажува на нов ритуал кој не се појавува кај најстарите погребувања.
Посебно внимание привлекува мумифицираното куче.
Животното било поставено директно над долните делови од телата на маж и жена. Археолозите велат дека една од можностите е кучето да имало блиска врска со починатите, но постои и симболично објаснување, животното можеби имало улога на водич на покојниците во задгробниот свет. Засега не може со сигурност да се утврди која интерпретација е точна.
Гробницата била изложена и на поплави, пожари и повторни влегувања на луѓе, што делумно ја нарушило првичната положба на остатоците. Сепак, токму зачуваната стратиграфија им овозможила на научниците да ја следат трансформацијата на погребниот простор низ повеќе историски периоди.
Истражувањето покажува дека промената од одделни погребувања во ковчези кон заедничко користење на истиот простор не значела исчезнување на почитта кон мртвите.
Наместо тоа, Египќаните го приспособувале стариот простор на новите обичаи, а гробницата продолжувала да има ритуално значење и стотици години по нејзината изградба.
