Skip to content
Секоја земја што пристапува кон Европската Унија треба да го преведе правниот acquis на Унијата на својот службен јазик. Зборуваме за неколку десетици илјади закони и прописи, а во Подгорица постоеше можност Црна Гора да не ја заврши оваа работа на време. Употребата на хрватскиот јазик се споменува како едно од привремените решенија. Прашањето отвора внатрешни поделби пред изборите, и билатерални спорови со Загреб, од Мориње и Дубровник до износот од 2,7 милијарди евра што ги спомена хрватскиот министер за надворешни работи.
Граѓанскиот активист Џевдет Пепиќ разговараше за Euronews Montenegro за тоа дали станува збор за техничко решение или за напад врз статусот на јазикот.
Пепиќ вели дека преводот е техничко прашање и дека е поважно да се разбираме едни со други отколку името на јазикот. Тој додава дека темата ќе биде злоупотребена во кампањата и дека црногорската влада реагира премногу меко на хрватските услови.
Пепиќ не го гледа привременото решение како закана за службениот јазик.
„Не мислам дека е страшно прашање овде, иако во Црна Гора секое прашање за јазикот привлекува многу внимание. Знаеме дека јазикот се нарекува црногорски, српски, хрватски и бошњачки. Најважно е да се разбираме едни со други. Според мене, ова е техничко прашање. Ако сакаме да бидеме искрени, Хрватска ни го отстапи поголемиот дел од законот, отидовме без она што би се нарекло соодветен превод, се споменуваа илјадници, векови, недели. Не гледам ништо страшно во тоа. Важно е што во службена употреба е и хрватски, бидејќи Хрватска е членка на Европската Унија. За мене, најдобро би било да се нарече јужнословенски.
Нема сомнение дека фактот, доколку се усвои, ќе се користи за внатрешни напади.
„Ќе го сторат тоа, секако дека ќе го сторат тоа. Сè во Црна Гора е предмет на поделби. Мораме да признаеме дека сме општество кое не живее со поделби, туку од поделби. Повторно велам, ништо страшно, ништо спектакуларно, иако ваков вид изјава може да оди во насока: го зборуваме овој јазик и само го сакаме, па затоа удира по идентитетот.“ Според мене, тоа не е толку важно“, рече тој и додаде:
„Не сум од оние луѓе кои придаваат премногу значење на националното, религиозното, па дури и јазикот, но некои луѓе практично живеат според тоа. Особено на социјалните мрежи, тоа оди вака: можете да видите какви сме, колку слушаме. Но, повторно, ништо страшно“, објаснува Пепиќ.
