Skip to content
Отстранувањето на Николас Мадуро претставува директен удар врз интересите на Кина и Русија во Латинска Америка. Овие две сили со години го поддржуваа режимот во Каракас преку заеми и воена соработка, користејќи ја Венецуела како стратешко упориште во западната хемисфера. Успешната, иако контроверзна, операција на Вашингтон ја демонстрира подготвеноста на САД унилатерално да ги штитат своите интереси во „својот двор“, испраќајќи остра порака до Пекинг и Москва. Оваа ситуација веројатно ќе ги залади односите меѓу големите сили и ќе предизвика преиспитување на безбедносните стратегии на глобалните ривали на САД.
Внатрешни поделби во Вашингтон
Одлуката за воена интервенција предизвика поделби и во самиот Вашингтон, особено во рамките на Републиканската партија. Додека дел од републиканците ја поддржуваат агресивната надворешна политика, други се скептични кон овој остар пресврт на Доналд Трамп, кој својата политичка кариера ја градеше врз критика на странските интервенции и „вечните војни“.
Оваа акција го трансформира претседателството на Трамп од изолационистичко во интервенционистичко, отворајќи прашања за уставноста на акцијата и долгорочните обврски што САД ги преземаат со најавата дека ќе ја „управуваат“ Венецуела во наредниот период.
Ризици од долготрајна нестабилност
Иако „обезглавувањето“ на Венецуела преку апсењето на лидерот е завршено, експертите предупредуваат дека воспоставувањето на нова власт нема да биде лесно. Структурите на моќ, вклучувајќи ја војската и паравоените формации лојални на Мадуро, остануваат на терен. САД се соочуваат со предизвикот да воспостават функционална власт во непријателско опкружување, каде што националистичките чувства можат брзо да се свртат против странските окупатори.
Без јасен план за транзиција, САД ја доведуваат Венецуела во ризик да западне во состојба на анархија, што би го оневозможило планираното обновување на производството на нафта и би предизвикало хуманитарна катастрофа од уште поголеми размери.