Skip to content
Патрик Стјуарт, актерот што како капетан Жан-Лук Пикард им приближи на милиони гледачи една поразумна и похумана иднина, почина на 86 години. Зад него остануваат децении театарски и филмски улоги, но и нешто што ретко се запишува во актерските биографии. Некои од децата што го гледаа на мостот на „Ентерпрајз“ подоцна навистина почнаа да ја истражуваат вселената.
Стјуарт починал на 28 октомври во својот дом во Лос Анџелес. Во соопштението објавено на неговите официјални профили се наведува дека се соочувал со Алцхајмерова болест и деменција а починал опкружен со сопругата Сани и блиските.
За публиката на „Ѕвездени патеки“, неговиот Пикард беше капетан кому можеше да му се верува и кога немаше лесен одговор. Слушаше, се сомневаше, бараше докази. Им даваше простор на научниците од својата екипа да објаснат што гледаат, а средбата со непознатото ја прифаќаше со љубопитност.
Таков авторитет Стјуарт го градеше со гласот, со воздржаноста и со способноста една морална дилема да ја направи подеднакво возбудлива како вселенска битка. На неговиот брод имаше место за археологија, музика, книжевност и долги разговори за одговорноста што доаѓа со моќта.
Во епизодата „The Measure of a Man“, Пикард го брани правото на андроидот Дејта сам да одлучува за своето постоење. Зад приказната за една машина стоеше прашање за слободата, достоинството и опасноста некого да прогласиме за сопственост. Стјуарт подоцна зборуваше за задоволството што работел во серија која сериозно се занимавала со такви теми.
Токму спојот на науката и човечноста оставил трага и надвор од телевизијата.
Инженерката Свати Мохан, која ги водеше операциите за наведување, навигација и контрола при патувањето и слетувањето на роверот „Персеверанс“ на Марс, во интервју за НАСА раскажа дека интересот за вселената ѝ започнал со „Ѕвездени патеки“. Како девојче гледала епизода од „Следната генерација“ во која „Ентерпрајз“ се наоѓа во непознат дел од галаксијата. Сликите на тој непознат простор ја поттикнале да се прашува што сè постои таму.
Астрофизичарката Аки Роберж, во сведоштво објавено од НАСА, се присети на студентските вечери кога со пријателите ја гледала „Следната генерација“. Пикард го издвојува како свој капетан. Ја привлекувала и замислата дека истражувањето на вселената може да го промени самото човештво, особено преку средбата со суштества суштински различни од нас.
Овие сведоштва покажуваат колку далеку може да стигне една телевизиска приказна. Сценариото завршува со одјавната шпица, но прашањата што ги отвора можат да останат со гледачот со години.
Стјуарт во научната фантастика влезе со долгогодишно искуство од класичниот театар. Растеше во Мирфилд, во Јоркшир, а значаен дел од кариерата помина во Кралската шекспировска компанија. Светската популарност ја доби со „Следната генерација“, која започна во 1987 година. Подоцна повторно му се врати на Пикард во филмовите и во серијата посветена на неговиот лик.
Друга генерација го запозна како професорот Чарлс Ксавиер во „Икс-мен“. И таму толкуваше учител кој верува во можноста различните да живеат заедно. Во интервју за официјалното списание на „Ѕвездени патеки“, Стјуарт објаснуваше дека прифаќањето на различноста и индивидуалноста ги поврзува Пикард, Ксавиер и неговите лични уверувања.
Тие уверувања ги изразуваше и преку поддршката за преживеаните од семејно насилство и за бегалците. За насилството што го видел во своето детство зборуваше јавно, користејќи ја славата за тема од која многумина го вртат погледот.
На екранот Пикард ја водеше својата екипа кон непознатото. Дел од луѓето што го гледаа подоцна продолжија по тој пат во лаборатории, опсерватории и контролни центри за вистински вселенски мисии. И таму останува дел од наследството на Патрик Стјуарт.
