Skip to content
„Без оваа терапија, мислам дека ќе се родеше порано и ќе му беше многу потешко на почетокот од животот“, вели Марија Пацволд.
Кога оваа 38-годишна жена забремени со своето второ дете, на почетокот не ѝ беше грижа.
„Сè беше секогаш во ред – сè додека одеднаш не престана“, раскажува таа за Би-Би-Си.
Потоа, во 32-та недела од бременоста, на Марија ѝ беше дијагностицирана прееклампсија, потенцијално фатална компликација карактеризирана со висок крвен притисок, и ѝ беше кажано дека мора да остане во болница додека не се породи.
Додека чекаше нејзиниот син да пристигне на свет, таа беше меѓу 16-те учеснички во пионерско испитување на техника за која научниците се надеваат дека би можела да ја третира главната причина за состојбата за прв пат.
Прееклампсијата убива повеќе од 70.000 мајки и 500.000 бебиња низ целиот свет секоја година, заедно со други состојби поврзани со висок крвен притисок.
И покрај нејзината распространетост, третманот се влошува со децении, а лекарите не можат да ја спречат состојбата откако ќе започне.
Единствениот преостанат лек беше породувањето.
Во оваа рана фаза од испитувањето, американските научници се фокусираат на протеин за кој веруваат дека може да предизвика прееклампсија, за да видат дали неговото физичко отстранување од крвта на мајката може да го подобри нејзиното здравје и безбедно да ја продолжи бременоста.
Во просек, тие откриле дека кај 16 жени со тешка прееклампсија пред породувањето, нивните бремености траеле 10 дена подолго без негативни ефекти врз бебињата, објавувајќи ги резултатите во списанието Nature Medicine.
За Марија, ова значело дека нејзиниот син Бенет е роден на 34 недели, голем праг што им дава на предвремено родените бебиња големи шанси за преживување.
Терапија со филтрација на крв
Иако научниците не знаат со сигурност, истражувањата покажуваат дека прееклампсијата се јавува кога плацентата се формира абнормално, менувајќи го начинот на кој тече крвта и мешајќи во нормалната контрола на крвниот притисок на мајката.
Високиот крвен притисок што го предизвикува може да доведе до мозочен удар и оштетување на органите.
Обично се јавува по 20-тата недела од бременоста или веднаш по раѓањето на бебето и може да се открие преку рутински мерења на пренаталниот крвен притисок и тестови на урина.
Други симптоми вклучуваат силни главоболки кои не се ублажуваат со едноставни лекови против болки, проблеми со видот, болка под ребрата, ненадејно отекување на лицето, рацете или нозете, горушица која не се ублажува со лекови за горушица и повраќање.
Ова испитување го води тим од американскиот медицински центар „Сидарс-Синај“, предводен од професорот Рави Тадани и професорот Анант Каруманчим.
Нивното истражување вклучуваше земање крв од жените, филтрирање на протеин наречен sFlt-1 за кој веруваат дека ја предизвикува состојбата и враќање во телото во процес сличен на дијализа на бубрезите.
Иако мајките со дијагноза можат да примаат лекови за спречување на мозочни удари и стабилизирање на крвниот притисок, тоа може да се излечи само со породување – но предвременото породување претставува ризик за бебето.
Некои учеснички, како што е Марија од Германија, имаа повеќе сесии за време на испитувањето.
Третманот му даде на нејзиното бебе клучни две дополнителни недели раст.
„Ако бебето се роди на 34-та недела или подоцна, шансите за здравствени проблеми или долгорочни ефекти се многу помали“, вели таа.
„Беше големо олеснување“, додава таа.
Авторката на студијата верува дека третманот има потенцијал да ја продолжи бременоста уште повеќе.
„Целта е всушност да се започне многу порано и да се направат повеќе третмани… Ако започнеме порано, потенцијално можеме да ја продолжиме бременоста за дури неколку недели“, додава Тадани.
„Големото непознато“
„Ова е многу возбудлива студија во рана фаза“, вели професорката Асма Калил, специјалист по акушерство во болницата „Сент Џорџ“ во Лондон.
Таа додава дека третманот што може да се насочи кон биолошката причина за состојбата е „особено ветувачки“.
„За жените кои може да развијат тешка прееклампсија многу рано во бременоста, безбедното добивање дури и дополнителни неколку дена може да биде исклучително важно за бебето“, објаснува таа, додавајќи дека се потребни многу поголеми рандомизирани испитувања.
„Нешто со што треба да се биде горд“
Дани вели дека поголема студија за третманот ќе започне на почетокот на следната година и е оптимист дека би можел да биде достапен во клиниките во следните три до пет години.
„Не би биле тука денес без храбрите жени кои се согласија да учествуваат… тие се вистинските херои на оваа приказна, нема сомнение за тоа“, додава тој.
Марија вели дека е „неверојатно“ да се помисли дека малата студија во која учествувала може да им помогне на мајките и бебињата и дека е едноставно благодарна за можноста што ѝ е дадена.
„Пред неколку дена разговарав со група мајки за ова и тие ми се заблагодарија што имав храброст да учествувам и да помогнам да се зголемат шансите за преживување на бебињата и мајките“, вели таа.
„И тогаш ми текна дека ова е нешто на што можам да бидам горда.“
