Skip to content
Во преполната судница во Риверхед, Њујорк, конечно заврши една од најмрачните криминални приказни во Америка. Рекс Хоерман, поранешен архитект кој со години живеел двоен живот, е осуден на доживотен затвор без можност за условно ослободување за убиствата што со децении го држеа Лонг Ајленд во страв.
Најсилниот момент од судницата не беше само изрекувањето на казната, туку прашањето што судијата Тимоти Мацеј му го постави директно во лице: „Барем малку ти е жал?“
Хоерман, кој претходно призна вина за убиствата на седум жени и призна одговорност за уште едно убиство, остана речиси без зборови. Неговото кратко обраќање пред судот звучеше студено и празно. Рече дека нема зборови што може да ги каже и дека тие и онака немаат значење.
За семејствата на жртвите, тоа не беше каење. Тоа беше последниот настап на човекот кој со години бегал од правдата, додека зад себе оставал уништени животи, исчезнати мајки, сестри и ќерки и семејства што чекале одговори повеќе од една деценија.
Судијата не го штедеше. Пред да ја изрече казната, Мацеј го нарече Хоерман „одвратен и презиран мал човек“ и „кукавица“, порачувајќи му дека неговите зборови не можат да ја избришат тежината на злосторствата. Кога пресудата беше изречена, Хоерман беше изнесен од судницата, додека дел од семејствата реагираа бурно.
Рекс Хоерман, 62-годишен поранешен архитект од Менхетен, призна вина за убиствата на Мелиса Бартелеми, Меган Вотермен, Морин Брејнард-Барнс, Амбер Лин Костело, Џесика Тејлор, Валери Мек и Сандра Костиља. Како дел од признанието, тој ја презеде одговорноста и за убиството на Карен Вергата.
Случајот стана познат како убиствата од Гилго Бич откако телата и останките на повеќе жртви беа пронајдени во близина на Гилго Бич и долж Оушн Парквеј на Лонг Ајленд. Години наназад, случајот беше симбол на неуспешна истрага, пропуштени траги и прашања без одговор.
Пресвртот дојде кога истражителите повторно го отворија случајот и ги поврзаа Хоерман со ДНК-докази, податоци од мобилни телефони, сведоштва и возило што било забележано во врска со една од жртвите. Една од клучните траги била ДНК добиена од предмет што Хоерман го фрлил, а потоа била споредена со докази од местата поврзани со злосторствата.
Во судницата, семејствата на жртвите зборуваа за животите што никогаш нема да продолжат, за годините поминати во болка и за гневот што не може да се смести во една пресуда. За нив, казната не враќа никого, но конечно го затвора најважното поглавје: човекот кој со години беше симбол на стравот на Лонг Ајленд повеќе никогаш нема да биде слободен.
Со оваа пресуда, убиецот од Гилго Бич заминува зад решетки до крајот на животот. Но прашањето што одекна во судницата — „Барем малку ти е жал?“ — останува како најсилната реченица од денот кога семејствата конечно ја дочекаа правдата.
