Skip to content
Јужнокорејски истражувачи идентификувале молекуларен механизам преку кој клетките околу туморот го поттикнуваат растот на тројно негативниот рак на дојка. Според извештајот објавен на Medical Xpress, тим предводен од Корејскиот истражувачки институт за бионауки и биотехнологија (KRIBB) ја проучувал улогата на малата РНК-молекула miR-1290. Студијата е објавена во Signal Transduction and Targeted Therapy, а резултатите се претклинички.
Тројно негативниот рак на дојка е форма кај која дел од вообичаените таргетирани терапии не се применливи. Околу 15 проценти од случаите на рак на дојка припаѓаат на оваа група, наведуваат авторите. Поради ризикот од брз раст, повторување на болеста и отпорност на лекување, истражувачите бараат дополнителни начини за разбирање на однесувањето на овие тумори.
Научниците се насочиле кон фибробластите, клетки што во нормални услови помагаат при одржување и обновување на ткивата. Во туморската околина тие може да испраќаат сигнали што го стимулираат растот на канцерогените клетки. Тимот открил дека miR-1290 се пренесува преку мали клеточни везикули и влијае врз протеин наречен TBC1D4, кој учествува во ограничување на туморскиот раст.
Што покажале експериментите
Кога овој протеин е потиснат, се активираат сигнали што го олеснуваат размножувањето на клетките на туморот. Во експерименти со тридимензионални модели и животни, научниците тестирале и еверолимус, лек кој веќе има примена за други видови рак. Во овие модели тој го намалил растот поврзан со откриениот механизам, но тоа не значи дека терапијата е докажана како ефикасна кај пациентки со оваа форма на болеста.
Истражувањето поставува и две одделни прашања што понатаму треба да се тестираат. Првото е дали блокирањето на откриениот сигнал навистина би ја подобрило прогнозата кај луѓе, а второто дали мерењето на miR-1290 во крв би можело доволно точно да ги разликува пациентките со различен ризик. И двата пристапа се ветувачки хипотези, но не се заменливи и бараат различни докази. Дури и кога лек веќе се користи за друго заболување, неговата нова примена бара процена на дозата, интеракциите, безбедноста и ефикасноста за конкретната група пациенти. Токму ваквата разлика меѓу откритие и клиничка практика е важна за јавноста: научната новост може да биде значајна без веднаш да значи достапна терапија.
Истражувачите анализирале и крвни примероци од пациентки. Повисоките нивоа на miR-1290 биле поврзани со побрзо напредување и полош исход, што ја отвора можноста молекулата во иднина да се испитува како биомаркер. За клиничка примена ќе бидат потребни поголеми и независни студии, со прецизно дефинирани прагови и потврдена дијагностичка вредност.
Значењето на откритието е во подоброто разбирање на комуникацијата меѓу туморот и неговата околина. Истражувањето предлага конкретна патека за идни терапии, но патот од лабораториски резултат до безбеден третман кај луѓе е долг. Пациентките не треба да го менуваат лекувањето врз основа на вакви претклинички наоди.
