Skip to content
Четири децении творештво заслужуваат повеќе од изложба што трае само 20 дена, порача Марија Павловска во гостувањето во „Трилинг“. Македонската уметница, која речиси две децении живее и работи во САД, побара домашните музеи и галерии посериозно да ги вреднуваат докажаните автори и да им обезбедат соодветен простор и време пред публиката.
Како пример, Павловска ја посочи ретроспективата на Вангели, оценувајќи дека дваесетина дена се недоволни за претставување опус создаван со децении. Таа го спореди таквиот третман со ретроспективни поставки во САД што, според нејзиното искуство, траат од шест месеци до година и пол.
„Имаме квалитет, но институциите мора да покажат почит“, вели Павловска.
Нејзината критика ги отвора прашањата за програмските приоритети на културните установи: како се избираат изложбите, колкав простор добиваат значајните опуси и колку време ѝ се остава на публиката да ги запознае. Павловска бара построги критериуми за квалитетот и посериозен однос кон авторите со долгогодишно творештво.
За сопствениот пат на американската сцена зборува преку искуството со предизвици, одбивања и континуирана работа. Во уметничкиот центар „Мана Контемпорари“ има ателје веќе 14 години. Според нејзиното раскажување, ангажманот се обновува врз основа на резултатите, па секоја следна година бара нова потврда преку создаденото.
Павловска се осврна и на претставувањето на „Арт Базел Мајами“, каде што, како што наведува, „Мана Контемпорари“ ја претставил заедно со автори како Марина Абрамовиќ и Џулијан Шнабел. Зад таквите настапи, објаснува таа, стои долготраен процес на градење сопствен уметнички израз и позиција.
Нејзиниот препознатлив ракопис го создаваат црно-белите контрасти и калиграфскиот потег. Светлото и темното, полното и празното за неа ја носат драмата на современото општество, неговите поделби и неизвесноста што му претходи на секој исход.
„За да ја видите светлината, морате да поминете низ темнината“, објаснува Павловска.
Иако нејзините дела често се читаат како апстрактни, таа ги поврзува со конкретната стварност. Во нив ги обработува општествените, политичките и егзистенцијалните текови, гледајќи ја уметноста како документ на времето во кое настанува.
