Skip to content
Во ноќта на 17 октомври, 143-годишното градско собрание (Hôtel de Ville) во Лимож беше речиси целосно уништено. Маскирани групи упаднаа во историската зграда и предизвикаа пожар, при што се урнаа покривот и кулата со часовник, оставајќи го ова градско обележје во урнатини, додека во близина беа ограбувани продавници.
Истиот ден, низ цела Франција, протестите – кои започнаа како иницијатива на ученици и студенти поради дотраените училишта, недостигот на наставен кадар и високите трошоци за живот – собраа околу 550.000 луѓе (според синдикатите, бројката изнесуваше 800.000). Поединечни групи прибегнаа кон насилство: беа нападнати јавни објекти во Марсеј, Лион и на други места, а беа запалени и автомобили. Полицијата извести за повеќе од 1.200 апсења и околу 150 повредени полицајци. Големите медиумски куќи, од CNN и BBC до Reuters и The Guardian, објавија снимки од запалени знаменитости и улични судири, со наслови што ги опишуваа овие настани како едни од најтешките немири во последните неколку години.
За само неколку часа, овие сцени добија поинаква намена. Потпретседателот на САД, Џеј Ди Венс, на платформата X сподели видео од пожарот во Лимож и напиша: „Западните либерали го внесоа ’третиот свет‘ во Франција и во други земји, повикувајќи се на различноста и сочувството. Тие ги занемарија суштинските прашања за асимилацијата и компатибилноста. Беа предупредени дека ова ќе се случи, но не послушаа. Се молам Франција – прекрасна земја со извонредни луѓе – да стави крај на ова лудило пред да изгорат уште нејзини знаменитости. Се надевам дека Американците внимателно следат. Ова е иднината што демократите во Конгресот ја посакуваат за вашата земја.“
Оваа објава се појави помалку од три недели пред среднорочните избори во САД и го претстави насилството во Франција не како внатрешен спор околу јавните услуги, туку како предупредувачки пример за последиците од политиката кон миграцијата.
Ваквото толкување не беше ново. Претходно во октомври, додека студентските протести веќе резултираа со илјадници апсења (главно на малолетници), поранешниот претседател Доналд Трамп на платформата Truth Social напиша: „Она што се случува во Франција е ништо друго освен масовна миграција која излегла од контрола. Овде не станува збор за училишта, туку за исламот кој сака да преземе една некогаш голема земја!“ Француските официјални претставници и многу набљудувачи истакнаа дека барањата на учениците се однесувале на условите во училиштата, пренатрупаноста и финансирањето, а не на миграцијата или религијата. Тој јаз помеѓу поплаките што ги изнесоа демонстрантите и толкувањето на движењето MAGA не го забави ширењето на приказната.
Овој образец е добро познат. Драматичните слики на нереди во некоја голема западноевропска престолнина се шират побрзо од контекстот што стои зад нив. За публиката која веќе е подготвена преку долгогодишни дебати за нивото на миграција во Европа, исходите од интеграцијата и загриженоста за создавање „паралелни општества“, сликата на градско собрание од 19-ти век што гори, доаѓа како визуелна потврда. Јазикот што го користи Венс – „увезен трет свет“, „асимилација и компатибилност“, „ова е иднината“ – директно се надоврзува на долгогодишните аргументи на MAGA за демографските промени, културната компатибилност и ризиците од масовна имиграција без соодветен капацитет за интеграција. Претходната реакција на Трамп веќе го имаше подготвено теренот за истиот наратив. Насилството од 17 октомври едноставно понуди свежи докази, погодни за споделување.
Француските власти ги обвинија „ултралевичарските“ елементи и криминалците за најтешките акти на насилство и најавија кривично гонење. Сепак, во текот на денот, главниот настан беа големите и главно мирни маршеви. Но, она што стана вирално и го премина Атлантикот беа пожарите, грабежите и судирите. Токму тој избор на настани го направи овој случај корисен за американските политички пораки: тој овозможи да се промовира тврдењето дека европските либерални политики за имиграција доведуваат токму до вакви видливи нереди, какви што се гледаат на екраните, и дека слични политики во САД би довеле до слични резултати.
Останува спорно прашањето дали немирите се првенствено предизвикани од миграцијата, од економски и институционални незадоволства, од организирани радикални групи или од некаква комбинација на овие фактори. Она што не е спорно е брзината и јасноста со која претставниците на MAGA ги претворија овие слики во аргумент за имиграцијата и во предупредување до американските гласачи. Во таа смисла, октомвриските настани во Франција не само што предизвикаа негативни наслови во меѓународните медиуми, туку обезбедија и готов визуелен и реторички материјал за тековната трансатлантска дебата: кој смее да влезе, под какви услови и со какви последици за општеството домаќин. Пожарот во Лимож веќе кружи како „доказ број еден“.
