Skip to content
Депортации надвор од ЕУ стануваат дел од новата миграциска политика на Брисел, откако европските институции постигнаа привремен договор за правила што треба да го забрзаат враќањето на мигрантите кои немаат право да останат на територијата на Унијата.
Новата регулатива предвидува земјите членки да можат да склучуваат договори со трети држави за отворање таканаречени центри за враќање. Во тие центри би можеле да бидат испраќани лица на кои им е одбиено барањето за азил или кои добиле конечна одлука дека мора да ја напуштат ЕУ.
Ова е едно од најострите заострувања на европската миграциска политика во последните години. Наместо секоја држава посебно да води долги административни постапки, Брисел сака заеднички систем во кој одлуките за враќање ќе се признаваат и спроведуваат побрзо меѓу земјите членки.
Во пакетот се предвидуваат и построги мерки за лицата што одбиваат да соработуваат со властите, меѓу кои подолги забрани за влез, можни парични казни и кривични санкции. Регулативата отвора простор и за проширена употреба на биометриски податоци, претреси и подолг притвор во случаи кога властите проценуваат дека постои ризик лицето да исчезне пред депортацијата.
Брисел ја оправдува промената со ниската стапка на реално спроведени враќања. Секоја година стотици илјади лица добиваат решение дека треба да ја напуштат ЕУ, но само дел од тие одлуки навистина се реализираат. Токму затоа новите правила се претставуваат како обид системот да стане поефикасен и поусогласен.
Но, регулативата веќе предизвика остри реакции од организации за човекови права и дел од европратениците. Критичарите предупредуваат дека центрите надвор од ЕУ може да станат простор со слаба правна контрола, каде што мигрантите ќе бидат изложени на притвор, несигурни услови и ризик од враќање во земји каде што не се доволно заштитени.
Иако договорот сè уште треба формално да биде одобрен од Европскиот парламент и земјите членки, политичкиот правец е јасен: Европската Унија ја поместува миграциската политика од управување со приемот кон побрзо отстранување на лицата без право на престој. Тоа ја отвора најчувствителната дилема во европската политика – како да се зајакне контролата на границите без да се ослабат правните гаранции врз кои почива Унијата.
